Brave kinderen die – zonder klagen – met mes en vork, binnen twintig minuten, hun warme maaltijd naar binnen werken en ondertussen gezellig keuvelen over hun laatste belevenissen. Als papa en mama niet aan het woord zijn natuurlijk. Vergeet het!
Hier duurt een maaltijd een halfuur. omdat papa en mama het daarna zat zijn, vliegen de vorken letterlijk over tafel, zijn de happen op één hand te tellen en wordt ondertussen – schreeuwend – bediscussieerd wie de eerste en de beste is.
Niet geheel onterecht vraag ik mij dus wel eens af wat er misgaat. Of beter, dat vroeg ik mij af. Want, betoogde orthopedagoog Bert Reinds onlangs tijdens een workshop Positief & Creatief opvoeden: gezelligheid is geen opvoedingsdoel. Bam!
De oneliner sloeg in als een bom. Want eerlijk is eerlijk, ik had die gezelligheid hoog op mijn opvoedingsprioriteitenlijstje staan. Onbewust, dat wel. Stel je maar voor, drie jongens onder de vier jaar die – babyzoon uitgezonderd – elke dag met hetzelfde speelgoed willen spelen, met dezelfde lepel willen eten, op dezelfde plek willen zitten en hetzelfde boekje willen vasthouden op dezelfde schoot. Maar, vond ik, geen gezelligheid = geen goede opvoeding. Tel uit je winst…
Ik heb ‘m meteen drastisch gewijzigd, dat opvoedingsprioriteitenlijstje. Het gaat nu meer over richting geven, een vlam ontsteken (ook zo’n mooi thema van Bert Reinds), betrokken zijn en – jawel – discipline. En warempel; het kan tegelijkertijd nog gezellig zijn ook!
Nieuwe berichten door Esther van Lunteren (toon alles)
- Dat andere c-woord - 27 juli, 2021
- Stil, té stil - 24 november, 2020
- Bij ons - 25 april, 2019
