Vette panne

Het is vakantie als ik samen met Johan in een grote wasruimte op de camping de afwas weg sta te werken. Het duurt niet lang voor er iemand binnenkomt. De vrouw is in een mopperige stemming. Ze zet haar afwas neer en begint een praatje.

‘Die kinderen. Tjonge, wat een vette panne.’ Ik kijk haar wat verbaasd aan. Wat bedoelt ze nu precies? Een Babylonische spraakverwarring. Ik vraag haar wat er is gebeurd. Al snel krijg ik een waterval van woorden over me heen. De vrouw eindigt haar relaas met de woorden, die ik wel vaker hoor. ‘Ik kan niet wachten tot de kinderen weer naar school gaan.’

Naarmate de zomervakantie tegen zijn einde loopt, hoor ik verschillende moeders weleens zeggen dat ze uitkijken naar het moment dat de kinderen weer naar school gaan. Je kent het gevoel, dat je net met je boek op de stoel zit en je kind vanaf de wc roept of je wilt komen, vast wel. Net als wanneer je een kopje koffie wilt drinken met je partner je kinderen bij de tafel een woordenwisseling hebben. Dit soort momenten gebeuren ook in de vakantie – of misschien wel juist in de vakantie.

Ik weet niet hoe het kan, maar ik heb regelmatig het idee dat mijn kinderen hun aandacht vragen juist op momenten dat mijn aandacht verslapt. Vakantie wordt vaak gekoppeld aan het woord rust. Zelf denk ik dat het woord aandacht beter zou passen. Vakantie is een moment dat je aandacht kunt hebben voor elkaar. Of het nu leuke of niet leuke aandacht is. Kinderen hebben kost energie, vraagt tijd en vooral aandacht. Ook in de vakantie. Maar of ik het nu vette panne vind?

Kinderen hebben is van onschatbare waarde. Er zijn vrouwen die graag moeder willen zijn. Er zijn moeders die graag willen moederen, maar het niet (meer) kunnen. Zelf word ik als moeder regelmatig gedwongen om toe te kijken, in plaats van zelf te handelen. Het frustreert me. Maar het heeft me ook de ogen geopend. Soms zie ik meer omdat ik toekijk. Even zitten en kijken wat er om me heen gebeurt. Hoe voelt iedereen zich vandaag? Waarom ontstaan er bepaalde opmerkingen? Zie ik vette panne ontstaan?

Ik sta even stil en dat is een hele vooruitgang. Die zin las ik onlangs in een tekst van Bertold Brecht, en ik ben het ermee eens. Door toe te kijken, in plaats van door te draven, kun je aandacht geven, terwijl je rust hebt. Het is de moeite waard om het eens te proberen. Ik hoop dat je je schatten mag ontdekken.

Inmiddels is het avond. Ik zit in mijn stoel en heb een ‘toeschouwermomentje’. Johan vraagt de kinderen wat ze willen eten. Daar hoeven de kinderen niet lang over na te denken. ‘We willen pannenkoeken!’

Oké, dat wordt voor ons vanavond vette panne.