Mijn manier

Het begon met een herkenbaar Facebookberichtje. ‘Dochter heeft de kerstboom opgetuigd, wanneer zal ik hem omtoveren tot mijn eigen boom?’ Het hadden mijn woorden kunnen zijn. Toen kwam de reactie: ‘Geweldig die dansende biggen, wat zullen ze daar later met plezier aan terug denken.’ Eén zin. Veertien woorden. Ze lieten mij niet los.

Talloze keren per dag vragen zoons of ze mogen helpen. Met schoonmaken. Met bakken. Met het maken van een boodschappenlijstje. De kinderwagen duwen. Sinaasappels persen. Was opvouwen. En, inderdaad, met het versieren van het huis. Natuurlijk mag dat! Maar wel op mijn manier.

De reden is even simpel als praktisch. Op mijn manier gaat het namelijk snel, efficiënt en goed. Er staat tenslotte nog meer op mijn to-do-lijst, die ik graag in volgorde afwerk, zonder gestoord te worden door druipende wastafels (‘Kijk eens hoe mooi ik deze heb schoongemaakt’), klodders deeg op het laminaat (‘Ik moet even proeven!’) en kerstballen op plekken waar ik ze niet hebben wil (‘Maar beer vindt het mooie oorbellen’).

Soms – als ik niet meteen tot de opruimfase overga – neem ik even de tijd om te kijken naar mijn kleine, harde werkers. Dan zie ik trotse snoetjes. Flonkerende oogjes. Ontspannen schoudertjes. Ik moet denken aan de kerststukjes die ik in mijn jongste jaren met mijn moeder maakte. Alle takjes en versiersels prikte ik volgens de overleveringen enthousiast in het stuk, om ze er vervolgens weer uit te halen. Het eindresultaat was een dikke kaars in een groot stuk groen oase.

Ze was er trots op, net als ik. En ik denk er met plezier aan terug. Tijd dus om alle dansende biggen uit de kast te halen. Over een paar dagen dan. Ik moet mij eerst nog even voorbereiden.