Goudrenet

Als je vrouwen indeelt in fruitsoorten, ben ik overduidelijk een appel. Benen en heupen kunnen ermee door, maar daarboven hangt een buikje dat in de loop van de dag steeds verder voor me uit gaat lopen. Te veel gesnoept? Ongetwijfeld. Maar de voornaamste reden is dat dat buikje onuitroeibaar in onze familie zit: die telt vrijwel geen vrouwelijke peren, terwijl het er wemelt van de goudrenetten. De appels vallen bij ons niet ver van de boom!

In strakke kleding is het zelfs zo duidelijk, dat ik in het verleden regelmatig per abuis werd gefeliciteerd met mijn zwangerschap. Na uitleg mijnerzijds droop de felicitant dan af met een hoofd als een boei, mompelend dat zo’n bol buikje boven zulke dunne benen toch wel een kind moest bevatten. Nu ik een middelbare goudrenet ben, komen dergelijke felicitaties gelukkig nauwelijks meer voor (al zie je sommige mensen denken) en bovendien val ik sowieso minder op. Want in de overgangsleeftijd kom ik steeds meer zusters met andere fruitvormen tegen die klagen over niet-weg-te-martelen buikvet en in rook opgaande tailles. Kortom: we gaan steeds meer op elkaar lijken!

Hoe komt dat, die verappeling van het vrouwenlijf? Een van de boosdoeners is het oestrogeenniveau in ons lichaam, dat rond de menopauze een stevige daling inzet. Er hoeven steeds minder eitjes te worden voorbereid op actie, dus er is ook minder van het spul nodig. Toch lijkt ons lichaam zich te verzetten tegen de vertrekkende vruchtbaarheid. Het probeert met een bewonderenswaardig arbeidsethos alsnog oestrogeen aan te maken. En één van de plekken waar dat gebeurt is… in vetweefsel. Combineer dat met het feit dat bij veel overgangsters de stofwisseling wat langzamer gaat werken, en je begrijpt waar die extra bekleding vandaan komt.

Maar waarom op de buik? Wel, het ‘mannelijke’ hormoon testosteron komt door de daling van zijn vrouwelijke collega’s wat meer op de voorgrond. Je vetverdeling wordt bijgevolg ook wat mannelijker. Dus zien veel vrouwen hun taille breder worden, zeker als ze weinig bewegen en veel snaaien doordat hun suikerspiegel gezellig met de hormonen meeschommelt.

Helaas is buikvet ongezond, zelfs al heb je een Body Mass Index om te zoenen. Het bevat schadelijke stoffen die meewerken aan de ontwikkeling van hart- en vaatziekten, diabetes en kanker. Het risico bij vrouwen is verhoogd vanaf een buikomvang van 88 centimeter, al lees ik hier en daar dat je vanaf 80 centimeter al moet uitkijken. En hoewel het niet meevalt dat weelderig gestoffeerde middel weg te krijgen – zeker als die appel toch al in je chromosomen zit – is het enige dat erop zit het fiks verhogen van je calorieverbranding door te bewegen. Natuurlijk in combinatie met een uitgebalanceerd eetpatroon. Dus spring op de bres voor je gezondheid en schil een appeltje met die appelbuik! Ik ga het ook proberen. Misschien krijg ik die goudrenet niet helemaal weg, maar een elstarretje moet toch haalbaar zijn.

Tekst: © Petra Butler