Zestig

De taart is op, de ballonnen opgeruimd en de visite naar huis. Het feest is voorbij. En ik blijf achter in de wetenschap dat ik zojuist weer een belangrijke grens gepasseerd ben. Ik ben zestig.

Alleen weet ik nog niet zo goed wat ik me daar bij voor moet stellen. Als vijftig het nieuwe veertig is, is zestig dan het nieuwe vijftig? Bevind ik mij nu in het grijze gebied tussen ouder en oud? Ben ik vanaf nu te oud voor een nieuwe baan, maar nog veel te jong voor pensioen, laat staan AOW?

Ik heb er de Bijbel maar eens op nageslagen. De eerste zestigjarige die ik daar tegenkom, geeft de burger meteen moed. Het is Isaak, die op die leeftijd voor het eerst vader wordt, van een tweeling nog wel. Niet dat ik nu nog aan zo’n ingrijpend en veeleisend project zou willen beginnen, begrijp me niet verkeerd. Maar God vond hem daar blijkbaar niet te oud voor.

Iets verderop kom ik iets tegen waar ik dan weer minder vrolijk van word. Het gaat over het afkopen van geloften aan de Heer en het is te vinden in Leviticus 27. Voor een vrouw is dat bedrag sowieso altijd lager dan voor een man, ongeacht haar leeftijd. Maar dat bedrag keldert opeens van dertig naar tien sjekel zodra ze de leeftijd van zestig heeft bereikt. Daar is vast een heel begrijpelijke verklaring voor, maar met die regelgeving kan ik in deze 21e eeuw niet zo veel, eerlijk gezegd.

In het Nieuwe Testament lees ik nog één keer iets over vrouwen van zestig jaar en ouder. Daar gaat het om het toekennen van de titel ‘weduwe’. Ondanks mijn leeftijd hoor ik gelukkig niet bij die groep, omdat ik nog in het rijke bezit van een echtgenoot ben.

Kijk ik iets verder dan mijn snufferd lang is, dan zie ik dat God Zich in het algemeen gesproken heel positief uitlaat over de oudere. Het uitgangspunt bij Hem is dat iemand die oud is – senior, bejaard of hoe je het in deze tijd ook mag en wilt noemen – niet is uitgerangeerd, maar nog steeds deel uitmaakt van Zijn plan. Elke dag die Hij toevoegt, is een dag met een doel.

Een oudere heeft in Zijn ogen zelfs een toegevoegde waarde: de wijsheid van de grijsheid.

Ik kan dus alleen maar concluderen dat ik in Gods ogen nog steeds even waardevol ben als toen ik in het verborgene gemaakt werd en dat Hij alle dagen die ik al heb geleefd, en alle dagen die mij nog gegeven zijn, heeft opgetekend in Zijn boekrol.

Zestig jaar – een druppel in de eeuwigheid. Maar waardevol in Gods ogen!