Rebels als wat!

Ik ben zo rebels als wat. Want toegeven dat ik richting overgang ga en dus alle bijkomende kwaaltjes accepteren? Ik zet op bepaalde ogenblikken liever de hakken in het zand! Een paar blogs geleden riep ik wel zo stoer: ‘Rimpels! Who cares?’ Maar ja, helaas pindakaas blijkt de praktijk weerbarstiger en heb ik er stiekem een tikkie meer moeite mee dan ik dacht.

Het is een feit: de allerlaatste eicellen dienen zich aan in mijn lichaam. Hoe jong en dartel ik me ook van binnen voel. En hoe graag ik nog wel eens een straatje hinkel met het buurmeisje; de laatste maanden krijg ik steeds vaker te kampen met overgangsperikelen en tekenen van het ouder worden. En eerlijk gezegd baal ik er even van als een stekker! Want niet alles is met goede voeding of voldoende bewegen op te lossen.

Om te beginnen neemt mijn wattigheid verder toe. Ik sta met een band vol boodschappen bij de super, ben ik mijn pincode kwijt. Het begint toch met een vier? Maar de rest? Geen idee. Eén groot zwart gat. Of ik sms een berichtje voor mijn lief naar een verkeerd adres. Bloos, bloos! Krijg ik een zeer romantisch sms’je terug van een voor mij volkomen onbekende T.

Maar er is meer. Mijn spiersmeersels verminderen en mijn gewrichten werken niet meer zo mee. Vroeger liep ik probleemloos een rondje hard voor het naar bed gaan, nu moet ik het ‘s morgens bekopen met een zere heup. Ouch!

Nog erger: mijn huid en haar verdrogen en verslappen. Daar is niet tegenop te smeren of drinken. Wat die leuke slakkenslijmgeldokter van Tell Sell ook beweert. En nee, al die andere bekende wondermiddeltjes als jojobaolie, aloëveragel of paardenmelkcrème helpen net zomin. Die heb ik al volop geprobeerd de laatste tijd.

Wat ik verder zo vervelend vind, zijn mijn droge ogen en dat ik steeds minder goed kan lezen. Vooral ’s avonds heb ik de sterkte van een koplamp nodig om iets te kunnen maken van een tekst. ‘Moet je niet aan de leesbril?’ merkt lief al regelmatig fijntjes op. ‘Hoe kom je d’r bij!’ snauw ik terug.

Zucht, ik kan er ook niet meer tegen om twee dingen te gelijk te doen. Laat mij met rust als ik ergens mee bezig ben. Praten en koken tegelijk eindigt ermee dat ik de spaghetti met kookvocht tegelijk door de gootsteen spoel of oma’s mooie schaal aan diggelen laat vallen.

Ik erger me mateloos aan al die kwaaltjes en maak ze soms dramatischer dan ze zijn. En ook dat is weer een vaak beschreven gevolg van de overgang. Stemmingswisselingen horen bij deze periode. Je bent, zo schreef Petra al eerder, een soort prehistorische puber. Klopt precies Petra, want ergens vermoed ik dat mijn rebelse stemming morgen al weer kan zijn omgeslagen. Om volgende week weer vrolijk op te duiken.

Tekst: © Mariëtte Woudenberg