In de kreukels

Ook gekeken naar Sophie in de kreukels? Ik wel – uit pure nieuwsgierigheid naar de eerlijkheid over en de motivatie achter het al dan niet gebruik maken van de ruime mogelijkheden om het proces van veroudering tegen te gaan.

Veel vrouwen ontkenden in alle toonaarden iets te doen om er jonger uit te zien en verklaarden hun strakke huid door het drinken van veel water en de zegen van goede genen. Maar wat me vooral raakte was de groepsdruk die vrouwen er, soms al op schrikbarend jonge leeftijd, toe had aangezet over te gaan tot cosmetisch ingrijpen. Plus het feit dat zij bang waren er niet meer bij te horen zodra de veroudering zichtbaar zou toeslaan.

Vooropgesteld: ik heb in principe niets tegen het gebruik van bepaalde mogelijkheden om de veroudering van het uiterlijk tegen te gaan – als dat wel zo was zou ik acuut moeten stoppen met het kleuren van mijn haar en het gebruik van make-up. Ik heb wel wat bedenkingen bij het langetermijneffect van sommige middelen en vooral bij de redenering dat rimpels lelijk zijn. Bij het feit dat in onze maatschappij steeds meer de nadruk wordt gelegd op het uiterlijk en dat we daarbij telkens onze grenzen verleggen om aan de eisen van de tijd te kunnen blijven voldoen.

Wat ik zou willen, is dat we anders leren aankijken tegen die kreukels. Niet met afkeer, maar met respect en bewondering. Dat we de mens achter de rimpels leren zien en liefhebben. Oók als we in de spiegel kijken. Wat mij vooral aanspreekt zijn hun ogen en hun glimlach. Die bepalen voor het leeuwendeel hun uitstraling. En die rimpels vormen daarbij een prachtige omlijsting. Ze vertellen van een leven vol vreugde en verdriet. Vol liefde en lijden.

Maar ook van de gave om te lachen, om positief te blijven en open te blijven staan voor het moois dat het leven ook bij het klimmen van de jaren nog te bieden heeft.

Gezond leven, lichamelijk en geestelijk, is zeker van invloed op de kwaliteit van je huid. Maar dat wat een ander zal bijblijven als hij of zij in jouw nabijheid is geweest is niet in de eerste plaats je strakke huid, maar je belangstellende blik, de twinkeling in je ogen als hij binnenkomt, je tranen, je glimlach…

Toegegeven, van vijf van de zes vrouwen die hierboven staan afgebeeld kan ik niet met 100% zekerheid zeggen dat ze zich nooit hebben ingelaten met cosmetische ingrepen. Dat is en blijft gissen.

Maar van één weet ik het wel zeker – de ‘lady in red’. Dat is namelijk mijn moeder, op 93-jarige leeftijd.

Ik hoef me dus nergens druk om te maken. Ik ben gezegend met goede genen…