Een hele puzzel…

Oktober is elk jaar borstkankermaand; een maand waarin er veel over borstkanker wordt gesproken. Verschillende kanten van borstkanker worden belicht bij allerlei bijeenkomsten. Het is goed en belangrijk dat er aandacht voor kanker is. De manier waarop en waarom, daar mag ieder een eigen mening over vormen.

Samen met mijn vader, Bert Wiersema, heb ik een boek geschreven over de periode die we nu doormaken. Mijn vader schrijft vanuit zijn perspectief als vader en opa, waarin hij machteloos moet toekijken wat er met zijn dochter gebeurt. Ik schrijf vanuit de rol van kankerpatient, moeder en echtgenoot, hoe het is om een slopende ziekte te hebben, en hoe mijn omgeving en ik daarmee omgaan. Het boek verschijnt eind oktober, nog net in de borstkankermaand. In deze blog laat ik vast wat zien uit het boek Een regenboog in de woestijn.

Leesfragment van Klarine:
… Gisteren zijn papa en mama bij de dokter in het ziekenhuis geweest. Dat weten jullie wel, he?’ Beide jongens kijken mij aan en knikken. ‘De dokter heeft ons iets verdrietigs verteld, want mama is heel ziek. Mama heeft borstkanker, dat is een knobbel in de borst. Dat is niet goed en die bobbel moet de dokter weghalen. Dat heet een operatie.’ De ogen van Gerben worden groter en groter en hij zegt: ‘Mama, waar zit de bobbel dan?’ Moet ik de bobbel laten zien, laten voelen? Is dat niet te intiem? Nu begin ik al te merken dat ik het moeilijk vind om de juiste antwoorden te geven. Hoe betrek ik kinderen in mijn eigen ziekteproces?…

Leesfragment van Bert:
…. Precies op het moment dat onze Klarine geopereerd wordt verschijnt er een enorme regenboog boven de woestijn. Ik voel kippenvel op mijn rug.

Alsof God wil zeggen: ‘Bert, ik begrijp best dat jij het allemaal niet meer begrijpt. Maar Ik ben er wel bij. Vertrouw!’…

Naast ons persoonlijke verhaal, geven we de lezers ook tips over hoe je om kunt gaan met kinderen, met lastige uitspraken en hoe je bepaalde termen uit kunt leggen. Het boek richt zich niet alleen op gezinnen die geconfronteerd worden met kanker, maar we besteden ook aandacht aan de omstanders. Er staan tips in voor leerkrachten, kennissen, collega’s etc. Het is een kleurrijk boek geworden creatief vormgegeven, met veel foto’s en tips.

Hoewel er best veel aandacht is voor (borst)kanker, zelf vind ik het een hele puzzel hoe we hier als jong gezin mee om kunnen gaan. Door de diagnose kanker wordt je namelijk ‘op een trein gezet’ en moet je als gezin maar meerijden terwijl je niet weet hoe en waar je ergens moet komen. Ik miste zelf een handvat om hiermee om te gaan. Daarom ben ik heel dankbaar dat ik samen met mijn vader zo’n boek kon schrijven.