Bakstenen spiegel

13 juni, 2017

De afgelopen twee weken transformeerde ons huis tot een enorme spiegel. Zo’n exemplaar dat je het liefst dik afplakt of onder een groot laken verstopt. Kort en goed: onze keuken werd uitgebouwd en dat liep uit. Eerst één, toen twee weken. Een – hoe zal ik het netjes verwoorden? – uitdaging.

Na ruim tien jaar in de journalistiek en drie kinderen verder dacht ik wel tegen wat stress te kunnen. Nou, niet dus. Verder dan de eerstvolgende minuut kwamen mijn gedachten niet, dus raakten niet alleen mijn hoofd, maar ook de woonkamer, wasmand en to-dolijst dichtgeslibd. Ondertussen ging alle communicatie tussen echtgenoot en mij alleen nog over tegels, behangopties en electravraagstukken. En de kinderen… O ja, de kinderen!

De dag voor Moederdag viel de spiegel opeens aan diggelen. De nieuwe keuken had prachtige vormen aangenomen, ik kon (hoera!) weer koken en terwijl ik dat deed, bedacht ik dat onze oudsten een dag later met zelfgemaakte knutsels zouden zeggen dat hun moeder echt de allerliefst is, terwijl ik de afgelopen weken in werkelijkheid een draak voor hen ben geweest. De reden: een paar dozijn bakstenen.

Au!

Het deed mij ook beseffen hoe belangrijk het is dat kinderen kunnen opgroeien op een fysiek en emotioneel rustige, veilige plek. Een plek waar je hen kunt geven wat ze nodig hebben. Aandacht, ontspanning, humor en gewoon een gezonde maaltijd. En hoe iets pietluttigs als een verbouwing dat al in de war kan gooien. Laat staan oorlog, hongersnood, scheiding, ziekte en noem het allemaal maar op.

Ik trek het tape en dat laken er toch maar weer vanaf. Want die spiegel maakt mij uiteindelijk – ja, ik schaam me ervoor – dankbaar. En hoewel ik nog geen idee heb hoe ik die dankbaarheid kan omzetten in iets wat verder reikt dan ons gezin, begin ik gewoon maar met een gezonde maaltijd, moppen tappen aan tafel en een ontspannen middag in de buitenlucht.

Thuis is onbetaalbaar.

Reacties

nieuwe reacties


Ik & mijn lijf Ik ga je doorsturen
Ik & mijn lijf
Ik ga je doorsturen