Echt niet, mam!

Terwijl ik naar het lege bakje chocolaatjes op het aanrecht staar, denk ik terug aan het gesprek met een vriendin, jaren geleden. Hoogzwanger en hoogst verontwaardigd was ik. ‘Dan sta ik daar straks voorin om zo’n lief, klein mensje te laten dopen en roept de dominee dat-ie “in zonden ontvangen en geboren is”… Dat gaat er gewoon niet in!’ Vriendin lachte geduldig terug: ‘Binnen de kortste keren begrijp je waarom.’ Dit is zo’n moment.

Kort daarvoor had ik de oudste twee zoons naar boven gestuurd om de LEGO in hun kamer op te ruimen. Terwijl ik ondertussen met Jongste Zoon een spelletje memory-op-peuterniveau speelde, kwam Tweede Zoon de kamer in: ‘Mam, hier beneden ligt ook nog wat LEGO, dat haal ik even…’ Enigszins verbaasd om zijn ijver riep ik hem een compliment toe en hij spurtte weer naar boven.

Pas nadat het tafereel zich voor de derde keer had herhaald, rook ik onraad. En zo trof ik de lege bak chocolaatjes aan. En een mond vol bruine vegen en vlekken die om het hardst riep dat-ie ‘echt niets had gedaan, echt niet mam!’

Twee dagen eerder was het ook al raak. Buitenspelende zoons moesten opeens wel erg vaak naar de wc. Ondertussen roofden ze ons vijftig-cent-laatje leeg, stopten het geld in een emmer en vroegen voorbijgangers vervolgens ook wat te doneren.

Toen ik uitgelachen was, heb ik geprobeerd ze ernstig toe te spreken. Dingen over niet stelen, eerlijk zijn, vragen stellen, dat geld handig is, maar niet het belangrijkste in het leven… Ze knikten op de vraag of ze het begrepen. Prevelden desgevraagd sorry. Beloofden het nooit meer te doen: ‘Echt niet mam!’ Maar nu weet ik beter. Alsof ik een ‘next level’ in de opvoeding heb bereikt.

Kom maar op, ik ben er – eh, denk ik – klaar voor.