Bijna Moederdag

Bijna Moederdag. Peuter is zo tevreden over haar zelfgeknutselde werkje dat ze het gisteren alvast heeft uitgepakt en neergezet bij haar eigen rommel. Nooit meer iets van vernomen. Oudste giechelt over moeders die niet in de klas mogen komen en weet zeker dat ik ‘het’ leuk vind. Lekker onvoorwaardelijk.

In de neergaande lijn is het in huize S elke dag Moederdag. Dankzij kinderen die blijmoedig in bed springen, willen worden weggebracht, opgehaald, gevoederd, gekust en/of met rust gelaten. Met of zonder mededelingen als “mama, ik heb gepoept”, “zij heeft de hele tijd de groene viltstift”, “mama, wat gaan we eten”, “mama, mag ik televisie kijken”, “mama, ik vind je zo lief” en (mijn favoriet:) “mama, je ruikt zo lekker” is mijn dag gevuld met moeder-zijn, terwijl ik soms toch nog meer te doen heb in het leven. Maar ik zet het opzij als de dames me nodig hebben. Lekker onvoorwaardelijk.

Proberen een leuke dochter te zijn voor mijn eigen moeder bijvoorbeeld, die ik Goddank dagelijks kan bellen (wat ik overigens niet doe) en dan zeggen: “Ha, mama.” Het woord alleen al: mama. Hoe veilig, zacht, warm en rond is dit woord. Er is niemand meer die naar mij luistert als ik papa zeg. Daarom zeg ik mama, zo vaak ik kan. Gewoon, omdat het zo lekker voelt om even kind te kunnen zijn. Omdat ik zo’n ongelofelijke lieve mama heb. Ze is de plek waar ik veilig ben. Om even van me af te praten, om haar advies te horen, om in haar nachthemd te slapen als ik mijn eigen expres vergeten ben. Zij staat achter mij zoals ik achter mijn eigen kinderen sta. Als zij een stapje naar voren gaan, stap ik als vanzelf mee. En als ze kan, mijn moeder ook. Net zoals haar moeder, en haar grootmoeder deden. Mooi, die rij krachtige Zeeuwse vrouwen waar ik tussen sta. Ik worstel en kom boven. Heden en verleden. Lekker onvoorwaardelijk.

Ik zie ook andere vrouwen met wie ik mij verbonden voel en die ik ook een plek wil geven, juist nu rond Moederdag. Mijn (schoon)zussen, tantes, vriendinnen en de andere sestra’s in mijn leven. Sommigen hebben bewust of onbewust geen eigen kinderen. Ieder op hare wijze van grote of kleine betekenis voor de mensen om haar heen. Door een wijs woord, regelmatig oppassen, een kaartje, met elkaar meeleven via Facebook, even bijkletsen op de roltrap van de Hema. Een boodschapje doen, zonder iets terug te verlangen. Lekker onvoorwaardelijk.

Het moederlijke in ons geven we op eigen wijze door aan de mensen om ons heen, waarbij leeftijd, opleiding, afstand of familieband er niet eens altijd toe doet. Het gaat om warmte, aandacht, een lief woord of juist een eerlijk antwoord op zijn tijd. Een kaartje of een kus, een lekker hapje of samen stil durven zijn. Weten dat het wel goed zit, hoe dan ook. Lekker onvoorwaardelijk.

Het is een rommelig blogje dit, van de hak op de tak. Zo wil ik het eigenlijk niet inleveren. Maar ach, jullie, Sestra’s, kennen mij al langer dan vandaag. Mijn moeder zal het ook heus wel kunnen volgen. En mijn kinderen vinden me zo lief, dat ze alvast hun eigen moederdagcadeautje uitpakken. Dus. Lekker onvoorwaardelijk.