Beste Maria

Het spijt me dat ik je stoor, maar laatst gingen mijn gedachten met mij op de loop en toen moest ik aan je denken. Want weet je, ik ben moeder en ik zie dagelijks zoveel andere moeders. Moeders die verheugd zijn over hun kinderen, hun over de wangen aaien. Maar er zijn ook zo veel moeders (waaronder ikzelf…) die naast veel liefde voor hun kinderen het ook vermoeiend vinden, die tobben met opvoeding, wel eens uit hun slof schieten.

En ik vroeg me zo af, je bent tenslotte een van de bekendste moeders, hoe ging het bij jou vroeger? Ik weet; je oudste Kind was natuurlijk een heel bijzonder Kind, maar ik vroeg me daarom zo af hoe het was? Kindje Jezus als baby, als tweejarige, als vierjarige?

Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel dit echt niet spottend want ik houd ontzettend veel van je Zoon. Maar ik vroeg me zo af: wat voor moeder was je? Wat voor Kind was Jezus? Was hij ondeugend, levenslustig? Liet Hij je lachen? Liet Hij je ook wel eens je haren te berge rijzen? Of is het oneerbiedig dat ik me dit afvraag?

Ik probeer mijn vastgeroeste Godsbeelden eens af te stoffen. Maar dit gegeven, Jezus als Kind, het is gewoon te groot voor mij, te wonderlijk. Het wordt me soms al teveel als ik denk aan de verantwoording die ik draag voor mijn twee kinderen, hoe afhankelijk die twee hummeltjes van mij zijn. Hoe was dat voor jou? Moest je vaak terugdenken aan de woorden door de engel gesproken?

En ik vind het zo’n onwerkelijk idee. God als Kind. Als onderdeel van het gezin. Ik moet er dan zomaar aan denken als ik mijn eigen kinderen zie. Waarom zo klein en kwetsbaar? Zo eigenlijk alledaags, zo gewoon, in het gezinsleven. Hij was er onderdeel van. God die onderdeel is van het gezinsleven. Het gezinsleven wat we allemaal kennen. Echt zo wonderbaarlijk.

Weet je Maria, ik dacht zo als moeders onder elkaar. Ik dacht misschien kan jij er iets over uitleggen? Hoe vond jij dat? Hoe ging dat dan?
Ach Maria, als ik maar eens met je kon praten…