Code-rood-gevalletje

O, nee. Met grote ogen staar ik naar de wittige vlek op het vestje in de kast voor me. Mijn nog bijna nieuwe, portemonneeonvriendelijke vestje, waarvoor ik stad en land heb afgelopen. Aarzelend trek ik het naar me toe, in de hoop dat het het licht is, of gezichtsbedrog, of wat dan ook, maar dan laat ik het geschrokken vallen. Geen verkeerde lichtinval, geen verbeelding. Code-rood-gevalletje.

Meteen gris ik mijn telefoon uit mijn rokzak, tik het noodnummer in en terwijl de telefoon overgaat, laat ik me op bed ploffen. Nog geen tien seconden later wordt er opgenomen en blèr ik door de hoorn: ‘Noodgeval, help!’ Aan de andere kant van de lijn hoor ik iemand naar adem happen en het blijft even stil, tot er een diepe zucht klinkt en de vraag waarop ik zit te wachten: wat is er aan de hand?

‘Mam, het is een ramp,’ begin ik met een klein stemmetje. ‘Een enorme, catastrofale, rampzalige ramp.’ Met een beteuterde blik vis ik het groene vestje van de vloer, terwijl ik ongeduldig antwoord geef op het spervuur van vragen. ‘Nee, mam, ik heb niet weer de auto in de vijver gereden. Mijn vingers zitten er nog allemaal aan en ik heb dit keer niets in brand laten vliegen. Het is erger. Veel erger. Er zit kauwgom in mijn beeldschone, pluizige vestje.’

Met dat mijn moeder van de ergste schrik bekomt, probeer ik te bedenken hoe die smerige, uitgekauwde, met speeksel doorspekte klodder ooit op mijn vestje terecht is gekomen. Nog maar één keer heb ik het vestje aangehad. Laatst, toen ik bijna de trein miste en er alleen nog maar een plekje was naast dat… Opeens valt het kwartje. Wel verdraaid. Dat irritante, kauwgom kauwende –

‘Wat je kunt doen?’ herhaal ik mijn moeders vraag. ‘Helpen natuurlijk. Die kauwgom moet eruit, en wel meteen, want ik moet en zal dit vestje vanavond aan. Maar ik heb geen idee hoe ik dit er ooit uit krijg.’ Na een laatste huiverende blik op het wittige gedrocht deponeer ik het vestje weer op de vloer en laat me moedeloos achterover op het matras vallen. ‘Mam, je bent mijn eerste en enige redmiddel,’ smeek ik. ‘Je moet helpen, een oplossing bedenken. Iets.’

Bijna kan ik de radertjes in het hoofd van mijn moeder horen draaien en als ze eindelijk iets zegt, rol ik haast van mijn bed. ‘Pindakaas?’ Ze maakt een grapje natuurlijk of ik heb het verkeerd verstaan. Hoe kan dat vieze, stinkende, vette goedje nu de oplossing zijn voor mijn vestje? Maar toch is dat volgens haar precies wat ik nodig heb en het klinkt bijna te simpel om waar te zijn. Wrijf er een klodder pindakaas op, was het vestje op veertig graden en voilà… Probleem opgelost.

Sceptisch hang ik op en met het vestje tussen duim en wijsvinger loop ik de trap af en na een tussenstop in de keuken naar de badkamer. Zo’n 857204 toeren later is het eindelijk zover: klaar. Met een ruk open ik het deurtje, trek het vestje eruit en dan… Mijn mond zakt open en het volgende moment tik ik driftig een tiental cijfers in op mijn telefoon. Binnen een halve minuut wordt er opgenomen en gil ik: ‘Je bent geweldig, mam. De allerbeste.’ Met een grote glimlach kijk ik naar mijn smetteloze, zo goed als nieuwe vestje.

‘Van onschatbare waarde!’

N.a.v. Van onschatbare waarde – het inspiratieboek voor moeders. Want natuurlijk is niet alleen mijn moeder van onschatbare waarde, maar elke moeder. In dit prachtige boek laat Klarine Sikkema je aan de hand van Bijbelstudies en persoonlijke vragen nadenken over het moederschap. Je wordt stilgezet en laten je met andere ogen kijken naar het leven van nu. Een waardevolle aanwinst voor moeders, maar nog leuker om cadeau te geven. Nieuwsgierig? Neem een kijkje of bestel het boek meteen.