Wat een erfenis!

‘No parent should have to bury their child.’ (Lord Théoden of Rohan) Een uitspraak die miljoenen mensen door de jaren heen tot tranen toe geroerd heeft. Helaas staan veel ouders aan het graf van hun kind.

Mijn overgrootvader Louis van der Smissen stierf in 1945 op de leeftijd van zevenentachtig jaar. Hij was de vader van mijn opa en had een drogisterij in Ninove (België). In de stukken die ik over hem lees, gaat het altijd over de manier waarop hij tot geloof kwam, dat hij voortrekker van de enige protestantse geloofsgemeenschap in Ninove was. Uit verhalen weet ik dat hij een krachtige man was, sterk in zijn geloof, streng voor zichzelf en voor de zijnen. Rechtlijnig, wars van elk compromis.

Als ik naar zijn foto kijk, zie ik een man met grote snor en baard die een beetje in elkaar gedoken zit. Hij had een leven met veel vreugde en pijn. Als hij vijfentachtig jaar is, staat hij voor de zévende keer bij het graf van een geliefde. Twee vrouwen en vijf kinderen heeft hij ten grave gedragen. Ondanks dat was en bleef hij een man van God. Sprak over Zijn trouw en liefde. Maar zou hij twijfels hebben gehad? Was hij weleens bang voor wat het leven nog meer zou brengen? Hoe heeft hij het verlies van víjf kinderen kunnen verwerken?

Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje leefde ik in een onbevangen vertrouwen dat alles goed zou gaan. Tot ik op 31 december 1999 tot de ontdekking kwam dat onze baby van 38 weken niet meer leefde. Op 1 januari 2000 werd hij levenloos geboren. Mijn onbevangenheid verdween. Ik heb een tijdlang geworsteld met God om Hem opnieuw te vertrouwen, Zijn Vaderhart te zien en Zijn zorgzaamheid te ontvangen.

Hoe verwerk je zo’n verlies als je een kereltje van zes moet begraven? Zijn onschuldig gezichtje als hij slaapt nooit meer kunt zien? En dan niet één keer maar vijf keren door een soortgelijk proces? Ik weet niet of ik het emotioneel zou overleven, of mijn geloof het zou overleven. Ik weet niet of mijn overgrootvader het emotioneel heeft overleefd.

Eerlijk gezegd denk ik van niet, gezien de opmerkingen van mijn tantes dat hun opa een harde man was. Ik probeer zulke verhalen dragelijker te maken door te denken dat het in die tijd anders was. De dood werd minder op een afstand gehouden. Maar dat wil niet zeggen dat het minder pijn deed. Mensen hielden vroeger niet minder van hun kinderen! Dus was het wezenlijk anders?

Mijn overgrootvader heeft zijn geloof behouden en daar heb ik veel respect en bewondering voor. Hij klampte zich aan God vast, hij gaf het geloof door aan mijn opa, hij weer aan mijn moeder en zij aan mij. Wat een erfenis! Ik ben er dankbaar voor en bid dat ik het mag doorgeven aan mijn kinderen.

Meer over mijn grootvader lees je hier. Wil je horen hoe Mira het verlies van haar baby verwerkte? Klik dan hier.