Uitzichtloze woestijntocht

‘God vindt mij blijkbaar niet belangrijk’, zei een vrouw tijdens een training. In haar ogen zag ik pijn. Ze had de afgelopen jaren hoopvol allerlei conferenties en genezingsdiensten bezocht. Maar keer op keer belandde ze alsnog in de psychiatrie. Ze was zichtbaar moe van het strijden. Bang voor wat nog komen zou. Ze bevond zich in een uitzichtloze woestijntocht. Dat waren mijn eerste gedachten toen deze vrouw haar vermoeidheid, verdriet en frustratie deelde.

God had het volk Israël door de woestijn gevoerd. Het was een zeer intensieve tocht met veel tegenslagen. De Israëlieten voelden zich − net als de vrouw bij mijn training − in de steek gelaten door God. In Exodus 16 zijn ze de wanhoop nabij. Ze zijn het zat. Waarom geeft God hun geen voorspoed?

God voert ons vaak in de woestijn omdat Hij wil dat we dieper gaan met onze geestelijke wortels. Je kunt het idee hebben dat God je niet belangrijk vindt. Maar misschien vindt Hij je juist heel belangrijk, want in de woestijn van je leven word je uitgedaagd om je wortels nog dieper uit te strekken. Als je het water eenmaal vindt en proeft, dan raak je verwonderd over Gods trouw. Achteraf kom je tot de ontdekking dat je steviger in je geloof bent gegroeid.

Geef dus niet op. Blijf erop vertrouwen dat God ontzettend veel van je houdt en jou op het oog heeft.

Tekst: © Sestra dagboek (diverse auteurs)

Na een jaar waarin mensen vaak noodgedwongen binnen zaten, is er tegelijk een nieuwe waardering ontstaan voor de natuur – juist omdat die soms zo verrassend dichtbij te vinden is. Het Sestra dagboek neemt je daarom mee op pad door allerlei landschappen. In elk landschap is iets te vinden wat raakt aan het leven van alledag én aan Gods aanwezigheid daarin.