Opgeruimd

In deze fase van ons leven ontkom ik er gewoon niet aan – een blog over opruimen. Nog niet zo lang geleden zijn we verhuisd van een ruime vrijstaande woning met grote tuin naar een veel kleiner appartement met balkonnetje. Een tijdelijk onderkomen, totdat ons iets grotere appartement vrijkomt.

In de maanden voorafgaand aan deze verhuizing moest er stevig worden opgeruimd. Ontspuld, met een eigentijds woord. Ik ben niet de eerste die verbaasd is, om niet te zeggen verbijsterd, over de enorme hoeveelheid spullen die een mens kan verzamelen in pakweg zevenentwintig jaar.

In de jaren dat we in dat huis woonden, groeiden onze kinderen op van kind naar tiener naar volwassene om ten slotte het ouderlijk nest te verlaten. Hun wieg, babykleertjes, schoolschriftjes, tekeningen, speelgoed en heel wat andere spullen bleven echter achter. ‘Leg maar op zolder,’ was de oplossing voor alles wat niet meer gebruikt werd, maar wat we niet zomaar weg wilden doen.

Maar nu ontkwamen we er niet meer aan. Marktplaats, de kringloopwinkel, de rommelmarkt, de milieustraat en ja, ook onze kinderen – ze zijn door ons rijkelijk voorzien.

Met het leger worden van de zolder werd mijn bovenkamer echter steeds voller. Chaotischer. De orde en netheid die mij normaal op de been hielden, de rust, reinheid en regelmaat waar ik zo van hield, waren ver te zoeken. Onvindbaar, zeg maar gerust. Gek werd ik er soms van. Rust wilde ik – en ruimte.

Maar er zat niks anders op: ik kon alleen maar doorgaan en uitzien naar de dag van de verhuizing. In de hoop dat ik met het uitpakken van de verhuisdozen en het inrichten van ons appartement ook weer wat orde kon scheppen in mijn bovenkamer.

Nu is ons oude huis leeg. De verhuisdozen zijn uitgepakt. De laatste rommel is weggewerkt. En wij zitten, opgeruimd en al, in ons knusse appartement.

Mijn lijf komt langzaam tot rust.

Maar in mijn bovenkamer staan nog heel wat dozen onuitgepakt. Staat nog heel wat oude rommel die moet worden uitgezocht en verwerkt. Hoelang staat dat er eigenlijk al? Hoe pak ik dat karwei aan? Er zit maar één ding op: doorgaan! Doos voor doos, stap voor stap!

Ik zal voortgaan op de weg van Uw geboden, want U geeft mij ruimte…
(Psalm 119:32)