Wat voelde ik me klungelig. Ik dacht even snel boodschappen te doen, maar schatte alles verkeerd in. Het was het allemaal net niet. De boodschappen paste net niet in het mandje. Mijn aankopen kon ik net niet goed meesjouwen naar de auto. En ik reed net niet strak genoeg langs de automaat om het parkeerkaartje erin te doen. Onderweg naar huis moet ik om mezelf lachen. Mijn ‘net niet’ was klungelig, maar er was niks mee verloren.
Eerder die dag keek ik naar het schaatsen op de Olympische Spelen. Na vier jaar trainen en veel opzijzetten, was het moment aangebroken om de snelste tijd te rijden en een medaille te bemachtigen. Ik zat soms letterlijk op het puntje van de bank als de ontknoping naderde. Met respect voor de discipline en het vermogen om de sport zo te beoefenen. Met blijdschap voor een behaalde medaille. En tegelijk met verbazing en enig onbegrip voor de opoffering van vier jaar van je leven voor een rit van enkele minuten. Een leven waarin net niet stilstaan een valse start betekent en een milliseconde groot verschil maakt. Hun ‘net niet’ is nog steeds een topprestatie, maar er is veel mee verloren.
En toch heb ik, hoe langer ik erover nadenk, meer met de olympische schaatsers gemeen dan ik had gedacht. Opvoeden is namelijk topsport, vind ik. Deze jaren van mijn leven staan in het teken van de kinderen. De uren die ik slaap, zijn afhankelijk van de slaaptijden van de kleintjes. Mijn agenda is afgestemd op het ritme van voedingen, slaapjes en schooltijden. En ook in de keuken houd ik er rekening mee dat uitgebreid kokkerellen tijdens spitsuren niet handig is.
Opvoeden is topsport, niet alleen qua ‘trainen’, maar ook als het gaat om de prestatie die ik als moeder lever. De ene dag voelt mijn lichaam niet fit en kom ik moeilijk op gang; dan lijkt alles moeizaam te gaan en baal ik van het resultaat. De andere dag behaal ik een persoonlijk record; dan heb ik genoten van en met de kids, in huis het nodige kunnen doen en ben ik even boven mezelf uitgestegen.
Maar ‘net niet’ komt het meeste voor op mijn resultatenlijstje. De dag begon goed, maar mijn geduld met de peuter duurde net niet lang genoeg. Ik was druk met een huishoudelijke klus en had net niet op tijd door dat die broek verschoond moest worden. Het eten was net niet op tijd klaar waardoor de jongens oververmoeid aan tafel zaten.
Opvoeden is een sport die ik beoefen met vallen en opstaan. Soms glijd ik heerlijk van het ene naar het andere uur en soms struikel ik vaker dan ik wil. Maar als ik thuiskom na mijn klungelige optreden in de supermarkt en er twee jongetjes wachten op een nachtzoen, kunnen alle medailles mij gestolen worden. Ik ben vooral dankbaar dat ik überhaupt kan en mag ‘schaatsen’ en besef dat ik met kinderarmpjes om mijn nek het mooiste goud bezit!
Nieuwe berichten door Annelies van Poelgeest (toon alles)
- Iedereen is anders - 18 maart, 2019
- Een eigen plek - 5 februari, 2019
- Een slechte moeder? - 16 januari, 2019
