Ouder

Iedere woensdag komt mijn moeder met de trein naar ons toe. Niet verder vertellen, maar ze komt om mij te helpen met strijken. Een luxe! De afgelopen weken heb ik haar moeten missen. Na een lelijke val (nota bene van ónze zoldertrap!) kon ze een paar weken nauwelijks op of om.

Vandaag was ze er weer, voor het eerst. Het leverde haar veel protest op van mijn kant. Of het echt wel ging, dat hele eind met de trein? En strijken liet ik haar vandaag echt nog niet! De jongens hadden haar stevig gemist en vertelden honderduit. Minecraft, creepers, zombies, penalty’s, Paris Saint-Germain en Messi… ach, het zei haar allemaal niks, maar ze genoot van hun gekwebbel. Voor we het wisten was de dag voorbij. Toen ik haar terugbracht naar het station werd het zelfs al donker. Op de terugweg zag ik in een van de huizen een vader gek doen met zijn baby’tje. Wat leek dat opeens lang geleden bij ons. Zeven en negen zijn onze jongens nu. Volgens mijn moeder waren ze in die paar weken van haar afwezigheid echt ouder geworden, en zo wijs. Wat ging het hard! Ik ontkende niks. Toen ik vanmiddag beneden kwam zat David van negen de voetbaluitslagen op teletekst te volgen. Ik bedoel maar!

Maar zij niet alleen… Ik denk aan het gesprekje dat ik vanmiddag met mijn moeder had. Over elektrische fietsen en aanleunwoningen. Over alarmeringssystemen in huis, voor als ze nog eens valt. Over doktersbezoek en bloeduitslagen. Ook zij wordt ouder. En ik? Ik merk dat ik moet wennen aan mijn nieuwe rol. Nog even, en ik word moeder van mijn moeder. Ik weet eigenlijk niet, of ik al klaar ben voor dat moederschap…