Nieuwe kracht

Het voelde kwetsbaar, toen ik bekendmaakte dat ik me tijdelijk terugtrek uit het openbare leven. Even geen lezingen, workshops, geen RTL 4 of andere dingen. Mijn bed, met de dekens over mijn hoofd, voelde een paar dagen als de beste plek om te zijn. Vragen van mensen wilde ik ontwijken en goedbedoelde adviezen liever vermijden. Een winterslaap houden klonk me als muziek in de oren.

Maar na een paar dagen bed en dekens wilde ik de wind weer door mijn haren voelen en de vogels horen fluiten; ik wilde de vreemdeling in de ogen kijken en een glimlach kunnen geven. Ik wilde weer zingen en een goed glas wijn met mijn man en vrienden drinken. Dus ging ik de confrontatie met mezelf en mijn omgeving aan. Dat was soms spannend, zeker omdat ik me zwakker voel dan ik jaren heb gevoeld.

Mijn leven is behoorlijk stilgezet. En toch ook niet, want in deze periode leer ik ontzettend veel. Ik heb mijn lege handen aan mijn sterke God moeten geven. Er zat niets anders op. Ik had zelf geen oplossing meer voor de pijn in mijn hart en voor de gebrokenheid die ik ervaar. En heel eerlijk: vaak ben ik sceptisch als het gaat over de vraag of God wel een oplossing weet voor al die dingen die gebeuren. Zal Hij nieuwe kracht geven of daagt Hij mij uit?

Wat mij helpt, is te bedenken dat voor innerlijke vreugde en vrede juist mijn gebrokenheid en lege handen nodig zijn om te verlangen naar heelheid en vervulling van Gods liefde. De bron van rust is bij God te vinden, lees ik in de Psalmen, en nergens anders. Gelukkig ken ik die God een beetje. Hij heeft mij al vaker moeten oplappen, opknappen, kneden en troosten en het is Hem altijd nog wonderbaarlijk gelukt.

De Bijbel is ook een eerlijk boek. Het is geen boek met alleen maar succesverhalen en heldendaden. Sommige geloofsmannen en -vrouwen beginnen stoer, maar algauw lezen we ook over hun kwetsbaarheid en gebreken. Ook deze mensen kennen ontmoediging en aanvechting.

En zo blijf ik mijn legen handen maar uitstrekken naar de God Die nieuwe kracht wil geven aan vermoeide mensen. En gelukkig kan ik zeggen dat dit vermoeide mens zo nu en dan wat prachtige lichtpuntjes ziet. Dat ze zo nu en dan weer zin heeft om wat op te pakken. Daarom zal ik in november weer heel en toe mijn gezicht laten zien en een lezing geven. En in mijn eigen studeerkamertje tik ik wat af. Schrijven werkt voor mij genezend en daarom hoop ik dat er in het voorjaar 2018 weer een nieuw boek in de winkel ligt.

Ik geloof dat ook jij de moed niet op moet geven. LEV heeft een mooi lied: Zelfs als er niets meer klopt, klopt het hart van God. Juist op momenten dat jij het niet meer kunt, kan God veel met jou. Niet dat je het in één keer ervaart of begrijpt, maar probeer je in je zwakheid goed af te stemmen op je Maker. Mijn ervaring is dat Hij je dingen van het koninkrijk laat zien die zo anders zijn dan de dingen van de wereld. Het is een geheim dat je juist in de gebrokenheid stapje voor stapje leert begrijpen.

Dus laat de hoop niet los, los van wat er komt, komt er redding, want God is met ons.