Alstublieft!

Misschien heb jij ze allemaal al geschreven en op de post gedaan: de kerstkaartjes. Maar waarschijnlijk zat daar geen kaartje bij dat was geadresseerd aan de Jarige Zelf, terwijl kerst toch echt Zijn feest, Zijn verjaardag is. Zes Sestra-blogsters besloten daar verandering in te brengen en schreven een kaart aan God. Vandaag die van Tineke.

Lieve Heer Jezus,

Het is weer zover! Overal op deze aarde wordt Uw verjaardag weer gevierd – uitbundig of ingetogen. De reclame staat weer bol van alle dingen die ons geluk moeten brengen, die ons kerstfeest volmaakt moeten maken en ons doen geloven dat dit een feest van vrede is.

Maar ik weet haast wel zeker dat al die mooie gedachten samen met de kerstlampjes uitdoven en weer een jaar naar een stoffige zolder verdwijnen. Dat al die goede voornemens in de rook van het vuurwerk van oud en nieuw opgaan.

Wat ik me al jaren afvraag, is hoe U daar nou tegenaan kijkt, tegen de manier waarop wij hier Uw verjaardag vieren. Doet het U pijn om te zien hoeveel geld we aan onszelf en onze verlangens uitgeven in plaats van het in Uw Naam te besteden aan de nood van Uw schepselen? Ziet U dwars door alle kerstbomen, kerstcadeaus en kerstdiners heen dat U bij de een toch echt het middelpunt en de reden van het feest bent, maar dat U bij de ander niet eens bent uitgenodigd?

Voor mij is kerstfeest een groot feest. Niet groter dan het paasfeest, begrijp me niet verkeerd. Het een kan gewoon niet zonder het ander. Maar als we van onze eigen verjaardag al een feestje maken uit dankbaarheid voor het jaar dat ons gegeven is, waarom zouden we de verjaardag van Degene Die ons eeuwig leven geeft dan ongemerkt voorbij moeten laten gaan? En als we slingers en ballonnen ophangen om ons feestje te omlijsten, waarom zouden we dan geen mooie kerstversiering mogen gebruiken om Uw feestje op te luisteren?

Dan nog één dingetje. Uw verlanglijstje… Wat staat daar dit jaar zoal op? U hebt natuurlijk alles al, maar toch wil ik niet met lege handen aankomen. Dus pieker ik me suf wat ik U zou kunnen geven.

Het moet natuurlijk binnen mijn mogelijkheden liggen, dat ligt voor de hand. Meer vraagt U trouwens ook niet van mij.

Hé, ik moet opeens denken aan die rijke, wijze mannen, die kort na Uw geboorte op kraambezoek kwamen. Zij kwamen niet als eerste met hun dure cadeautjes op de proppen. Nee, zij hadden het begrepen. Zij wisten wat er bovenaan Uw verlanglijstje staat. Dus knielden ze neer en gaven U de eer. Ze gaven zichzelf aan U.

Daarvoor hoef ik dus helemaal niet rijk te zijn. Daarvoor hoef ik geen bijzondere talenten te hebben, geen opleiding gevolgd te hebben en al helemaal niet volmaakt te zijn. Daarvoor hoef ik alleen maar te komen en mezelf aan U te geven. Zonder fraai cadeaupapier en zonder lintjes en strikken. Gewoon zoals ik ben!

Alstublieft! Bedankt voor alles en een heel fijne verjaardag!

Ik hou van U!