Jezus blindelings volgen

Wil jij altijd de weg zien als je loopt en ben je gefocust op het vlaggetje van je routeplanner? Zo ja, dan ben je waarschijnlijk net zo’n control freak als ik. Zo nee, dan lijk je vast op mijn tienerdochter. Die gaat gerust op een koude avond met haar vrienden wandelen, om er na 10 km achter te komen dat het toch wel erg lang lopen is terug naar huis. Gelukkig kan ze haar vader bellen, die haar en haar verkleumde vrienden komt halen.

Soms benijd ik mijn dochter in haar enthousiasme om spontaan dingen te ondernemen. Ik bedenk zelf zo veel bezwaren.

‘Volg mij’, zegt Jezus. Dat doet me denken aan de goede Herder. Ook als het pad door een donker dal gaat en je de weg niet meer ziet, mag je erop vertrouwen dat de Herder voor je uit gaat. Toen ons jongste zoontje ernstig ziek was, heb ik weleens tegen iemand gezegd: ‘Ik weet niet hoe de weg gaat, ik zie alleen de brede rug van de Herder. Ik kan de weg niet meer zien. Die brede rug ontneemt me het zicht op het pad. Maar die rug geeft mij ook zekerheid, vertrouwen en rust.’

Hij weet de weg. Of je nu door kalme wateren gaat of juist in een periode zit met veel golfslag in je leven, de Herder, Jezus, gaat voor je uit. ‘Volg Mij’, zegt Hij! We mogen de geplande route loslaten en Hem volgen.

Tekst: © Sestra dagboek (diverse auteurs)

Na een jaar waarin mensen vaak noodgedwongen binnen zaten, is er tegelijk een nieuwe waardering ontstaan voor de natuur – juist omdat die soms zo verrassend dichtbij te vinden is. Het Sestra dagboek neemt je daarom mee op pad door allerlei landschappen. In elk landschap is iets te vinden wat raakt aan het leven van alledag én aan Gods aanwezigheid daarin.