Gods timing

3 oktober, 2017

Eindelijk is het zover: ik mag starten met mijn revalidatietraject. Weken en maanden heb ik uitgekeken naar deze kans, deze nieuwe start. Zenuwachtig haal ik mijn tas tevoorschijn, vul een fles met water, pak een appel, stop mijn sportkleding erin… Vandaag moet ik eraan geloven.

Voordat ik ga, dwing ik mezelf nog iets te eten, maar door de knoop in mijn maag krijg ik mijn bakje yoghurt echter moeilijk naar binnen. Ondertussen probeer ik me in te beelden wat ik kan verwachten. Op mijn rooster staat dat ik vandaag twee uur moet trainen. Hoe zal dat eruitzien, wat moet ik in die tijd doen, hoe zijn de mensen daar? Geen idee, en bah, wat maakt dat me zenuwachtig en onzeker.

Voor ik vertrek, vouw ik mijn handen en stamel een simpel gebed. Of God mee wil gaan, verder kom ik niet. Te druk met mijn eigen gedachten. Gelukkig weet ik dat Hij, als mijn eigen woorden tekortschieten, weet wat ik nodig heb! Ik ben ervan overtuigd dat God erbij is. Dat Hij met me mee zal gaan en door de mensen heen kan werken. Maar die onzekerheid…

Laatst heb ik een biblejournalingtekening gemaakt over Sara. Sara lachte toen ze de mannen hoorde vertellen dat ze volgend jaar een kind zou hebben. Ze snapte Gods timing niet, maar later zegt ze zelf dat God haar weer zal laten lachen. Maar dan van plezier en geluk. Bij deze tekst kwam er bij mij een vraag boven: snap jij Gods timing in je eigen leven? Die vraag kostte me aardig wat tranen, want nee, ik snap Zijn timing niet.

Hij hoeft maar met Zijn machtige vingers te knippen om me van mijn pijn af te helpen. Wat zeg ik? Dat knippen is niet eens nodig. Dus nee, ik begrijp niets van Zijn handelen. Maar ik geloof wel dat Gods timing en Zijn wegen de juiste zijn. Zal ik ook weer lachen? En zo ja, wanneer dan en om welke reden? Is het aan het einde van mijn revalidatie? Lach ik dan met of zonder pijn? Snap ik Gods timing dan? Ik heb geen idee. Misschien doet dat er wel niet meer toe!

Het is ook weer niet zo dat ik helemaal nooit of niet lach. Sterker nog ik lach veel en ben een vrolijk mens. Maar de laatste tijd ligt daar een klein waasje overheen. Ik zou zo graag weer intens kunnen genieten, vrij van pijn. Dat hoop ik de komende tijd in het revalidatiecentrum te gaan leren en stiekem hoop ik dat ik er zelfs genezing vind…

Maar ik zeg samen met Sara: ‘God zal mij weer laten lachen!’ Hoe dan ook.

Reacties

nieuwe reacties


Wat is wijsheid? De eerste keer
Wat is wijsheid?
De eerste keer