Dag pap en mam!

‘Het gaat er niet van komen dat jij op jezelf gaat! Je gaat pas uit huis wanneer een eerwaardige man je op komt halen.’ De opmerking van mijn vader toen ik als meisje van 22 aan een volle keukentafel vertelde dat ik aan het kijken was voor een huisje in de grote stad Dordrecht. Wat we beide niet wisten, was dat ik binnen twee weken een kamer had in het oude centrum van deze prachtige stad. Kleine meisjes worden puber, en voor je het weet zit er een jonge vrouw aan tafel. En wat voor een. Een met veel passie, energie, optimisme, emoties en vol visie en verhalen. Als enige dochter met drie broers is mijn vader ontzettend gek met mij. Als er iemand liefdevol en gunnend is, is hij het wel. Ik heb hem ooit eens een brief geschreven voor Vaderdag erin met een opmerking erin dat hij de ‘schuldige’ is dat ik nog single ben. Er is tot nu toe gewoon nog geen man geweest die kan tippen aan mijn vader.

Ondanks het feit dat er nog geen man is geweest die mijn vader om mijn hand heeft gevraagd, bemerkte ik wel het verlangen om op mezelf te gaan. Ik had al twee keer op mezelf gewoond tijdens mijn studie in Zwitserland en na mijn studie middels een tussenjaar. Vanaf het moment dat ik dan echt op mezelf ging en mijn vader meehielp met de verhuizing bemerkte ik dat de relatie met mijn ouders veranderde. Het loslaatproces kreeg weer een nieuwe dimensie. Dochter Marije die haar eigen leven opbouwde met facetten van mijn ouders, maar ook andere invloeden werden zichtbaar in de invulling van mijn leven.

Ik vind het nog steeds ontzettend mooi dat ik vele waarden, normen, gebruiken en tradities van mijn ouders als richtlijn in mijn leven heb. Zoals de gastvrijheid van mijn moeder, zij kookt altijd veel te veel waardoor iedereen spontaan aan kan schuiven. Of het kunnen genieten van koffietijd, echt tijd en aandacht hebben voor elkaar. Of een mooi kiekje zien en een foto maken om stil te staan bij de schoonheid van Gods schepping. Maar naast de dingen van mijn ouders mag ik ook nadenken over de dingen die ik daarnaast belangrijk vind in mijn leven.

Opgegroeid zijn op een boerderij maakt dat mijn uitdaging ligt in het creëren van rust. In de afgelopen jaren heb ik met BUtogether ook echt in de grond beploegd, het ‘land’ voorbereid op het werk wat we met het hele team mogen doen, maar ik bemerk nu het verlangen naar rust en tijd in mijn leven. Tijd voor intimitijd. Tijd voor schilderen, schrijven, sporten, stille tijd en de kostbare mensen om me heen. Iets wat ik juist ook leer van andere kostbare ‘vaders’ en ‘moeders’ in mijn leven. De mensen die mij, naast mijn ouders, coachen en uitdagen in mijn leven. Maar ook tijd om weer eens van ouds aan te schuiven bij mijn ouders en om met hen leven te delen. Want ja, ik kan ontzettend veel leren en genieten van en bij mijn ouders.

Denk voor jezelf eens na welke dingen je van je ouders mee wil nemen naar je eigen ‘thuis’. Wat zijn voor jou belangrijke facetten die jij in je leven invulling wil geven. Sommige dingen neem je van nature mee vanuit huis, andere dingen kun je leren en meenemen van andere mensen/gezinnen. Heb je thuis een warm nest gemist en verlang je wel naar een eigen warm thuis? Leer dan van anderen hoe je dit praktisch kunt maken in je eigen thuis.

Tip: zoek een gezin of coach waar je mee kunt lopen om dit te leren.