Als je het leven samen met God ten volle wilt leven, kom je op een pad van (door God ingecalculeerde) risico’s nemen. Er zullen dingen op je weg komen die soms (flink) buiten je comfortzone liggen.

Moeten we bang zijn voor Vladimir Poetin? Toen ik die vraag een tijdje terug boven een artikel zag staan, was mijn aandacht meteen getrokken, want eerlijk gezegd krijg ik de rillingen van hem. Hij heeft zo veel macht!

Als de oude leugens over jezelf die je lange tijd voor waar hebt gehouden weer bovenkomen en beweren dat je lelijk bent, dom, waardeloos, een mislukkeling, onbekwaam en ongeschikt, dan bezit jij in Christus de macht om die gedachten krijgsgevangen te maken.

Een tijdje geleden brachten we een bezoek aan Iittala, een klein Fins dorpje met zo’n duizend inwoners dat niettemin wereldwijd bekend is om het mooie glaswerk dat daar wordt vervaardigd. Daar in Iittala woonden we in een glasfabriek een demonstratie glasblazen bij.

Het mooie van Psalm 121 is dat dit lied de pijn en het verdriet van het leven niet ontkent. Dit lied geeft de pijn en de moeite van het leven juist een plaats. Het spreekt over het steken van de zon overdag en de dreiging van de maan in de nacht.

We denken vaak dat dit het is. We zijn gericht op het hier en nu. Op de studie die we volgen, het gezin dat we hebben of misschien willen vormen, de baan die ons bezighoudt. Goede dingen in dit leven. Iedereen heeft zo zijn eigen ideeën om dat leven vorm en zin te geven.

‘Mag ik wel genieten van het leven hier?’ Dat heb ik me in de afgelopen jaren zo nu en dan afgevraagd. Ik wist het niet goed. Ik hoop dat je deze vraag hoofdschuddend leest en dat je het liefste tegen me zou willen zeggen: ‘Natuurlijk mag dat, Elsa!’

Heeft bidden wel zin? Er zijn veel mensen die daaraan twijfelen, en niet alleen niet-gelovigen. Ook als je gelooft, kan de twijfel toeslaan wanneer er niet gebeurt waar je God om hebt gevraagd. Als je bijvoorbeeld al lange tijd bidt om een kindje en toch steeds weer niet zwanger blijkt te zijn.

De schrijver van Psalm 88 noemt zichzelf een naamloze dode, een gesneuvelde in het massagraf. Hij beschrijft de wanhoop, het verdriet en de eenzaamheid. En besluit dan: ‘Mijn beste vrienden hebt u van mij vervreemd, mijn enige metgezel is de duisternis’.