Zo dankbaar

12 februari, 2018

‘Ik ben zo dankbaar.’ Deze reactie krijg ik steevast na elk contact van haar. Soms heb ik iets voor haar geregeld, een afspraak gemaakt of een formulier ingevuld, maar meestal heb ik alleen maar geluisterd naar haar verhaal. Het ontroert me steeds als ik later op die dag een sms’je krijg met de boodschap: Ik ben zo dankbaar.

Het zijn vaak maar van die kleine dingen die ik voor haar kan doen. Vergeleken met haar heftige verleden zijn het druppels op een hete plaat. Niets om dankbaar voor te zijn. Heeft ze eigenlijk wel echt redenen om dankbaar te zijn?

Ze was nog maar een tienermeisje toen ze vanuit Afrika werd meegelokt naar Europa met de belofte daar een beter leven te krijgen. Een meisje dat nog maagd was en verkracht werd om klaargemaakt te worden voor het werk in de prostitutie, ergens in Europa. Zwanger van haar verkrachter moest ze de voettocht maken richting de Middellandse zee, waar ze zonder medische hulp beviel van haar eerste kind.

Het kind werd meteen afgepakt en geplaatst bij de vrouw die haar verhandelde. Zelf werd ze met een boot overgezet, en alleen al de reis is een herinnering die ze het liefst zo ver mogelijk weg duwt. Met zovelen tegelijk in een boot, mensen die ziek werden en stierven, het stonk, en ze kon alleen maar hopen dat de reis naar het paradijs zou zijn, zoals haar beloofd was.

Maar in plaats van dat paradijs stond haar jarenlang werken in de straatprostitutie te wachten en ondertussen was er de angst om haar kind dat ingezet werd als dreigmiddel om haar te kunnen blijven controleren en dwingen.

Op een dag kon ze vluchten en het lukte haar om met behulp van een DNA-test te bewijzen dat ze de moeder van het kind was, waarna ze eindelijk samen met hem een gezin kon zijn.

Ondanks dat ze is gestopt met haar werk in de prostitutie, draagt nog steeds de gevolgen van mensenhandel, misbruik en mishandeling. Ze werd erkend als slachtoffer van mensenhandel waardoor ze papieren kreeg om legitiem in België te verblijven; het minste wat een Europees land voor haar kon doen, nadat zo veel Europeanen de kans hadden gekregen om haar te misbruiken.

Nu is ze blij als iemand haar helpt met haar administratieve en praktische zaken. Iemand die haar belangen uitlegt bij het ziekenfonds of de school van haar kind, die haar door de wirwar van bureaucratie en hulpverlening loodst.

Ik vind het mooi dat ze dankbaar is, maar tegelijk denk ik: Je hebt zo veel recht om boos te zijn. Boos op al die mensen die jou onrecht aangedaan hebben. Die jou gebruikt hebben voor eigen plezier. Overheden en politieagenten die hun ogen dichtknepen en het misbruik toelieten of de zaak niet bijzonder genoeg vonden om nader te onderzoeken.

Maar ondanks die gedachten ben ik nu vooral blij voor haar, omdat ze pas weer moeder mocht worden. Haar tweede kind is uit liefde geboren. Haar man zorgt voor haar op een manier die ze niet gewend is. Hij houdt van haar en wil het goede voor haar.

En dát is pas echt een reden om dankbaar voor te zijn.

Reacties

nieuwe reacties


Olie: teken van liefde Thuis
Olie: teken van liefde
Thuis