I did it!

15 juni, 2017

Daar liep ik dan. Rijen dik stond iedereen aan de kant. We werden binnengehaald alsof we Nederland hadden behoed voor een nieuwe oorlog. Gejuich, flitsende camera’s en… snoep. Heel veel snoep.

Ik heb het echt gedaan… De avondvierdaagse. Weer iets waarvan ik niet gedacht had ooit te doen, maar waarvoor ik werd overgehaald door een vragend kindersnoetje. Gelukkig was het dit jaar wegens allerlei festiviteiten in de stad een driedaagse, waarvan ik er maar twee meeliep met de groep van mijn 6-jarige, maar dan nog. I did it! Twee keer vijf kilometer.

Woehoe!

Eh… nee. Die laatste avond liep ik rond met een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Een paar avonden een wandelingetje maken, waarvan de laatste gefragmenteerd vanwege het vele stoppen om snoep in ontvangst te nemen, en dan dit? Wil ik dit aan mijn kinderen meegeven? Dat deze prestatie zo veel enthousiasme en snoep waard is?

Liever niet. Liever geef ik ze het besef mee dat het voedsel op onze aarde niet eerlijk verdeeld is, dat we onze rijkdom moeten delen in plaats van zelf te houden. Dat ze blij moeten zijn met elk cadeautje, omdat dit niet voor iedereen is weggelegd. Dat we mogen genieten van onze welvaart, maar niet ten koste van anderen.

Maar waar ligt de grens? Mag ik mijn zoon laten genieten van al die aandacht en al dat snoep? Het is immers maar één keer per jaar… Of moet ik hem toch even subtiel meegeven dat dit niet echt normaal is? Dat er zo veel kinderen zijn die dit niet hebben? Dat een medaille genoeg is voor vijftien kilometer in drie dagen? En dan? Het snoep opsturen naar Afrika? Uitdelen bij het AZC?

Ik weet mijn grens nog niet… Maar ik weet wel dat ik dat snoep uitdelen een vreemde traditie vind. En dat er volgend jaar meer overredingskracht nodig is dan een lief snoetje om mij mee te krijgen…

PS Jelle was overigens erg in zijn nopjes met al het snoep, dus aan alle enthousiaste gevers die dit lezen: bedankt namens hem.

Reacties

nieuwe reacties


Ik ga je doorsturen Gebroken om te helen
Ik ga je doorsturen
Gebroken om te helen