Marit

is getrouwd, 45 jaar oud, moeder van een dochter wonend in Israël en een zoon studerend in Groningen. Ze is geboren in Noorwegen en opgegroeid in Oeganda, Ethiopië, Kenia en de Verenigde Staten. In het dagelijks leven werkt ze als vrijwilligerscoördinator en is ze een netwerker, verbinder en regeltante. Privé volgt ze haar dromen na en is ze bezig een carrièreswitch te maken en zich meer te richten op creativiteit, opbouw en bemoediging. Ze schrijft over haar zoektocht en ontdekkingen in het worden wie ze is.

Prachtig en getalenteerd

Afgelopen week had ik een driedaagse cursus in het kader van mijn coachopleiding. O, wat heb ik mij klein gevoeld op de laatste middag! We mochten creatief aan de slag met het in beeld brengen van onze visie. Wat zou mij beter kunnen passen dan dát? Als ik ergens voor warmloop mijn huidige ontwikkeling, dan is het wel creativiteit en visie. En toch sloeg ik helemaal dicht. Ik voelde mij klein, nietig en onbetekenend worden, en vocht ook tegen tranen. Opeens voelde mijn visie grauw in plaats van sprankelend, en raakte ik de betekenis ervan kwijt in de twijfel die door mijn hoofd heen schoot: Wie denk ik wel dat ik ben? Een ander is zo veel beter! Wat een rotervaring is dat, als ik als het ware word overgenomen door mijn twijfel en onzekerheid. Vorige week koos ik ervoor om het te benoemen; ik vertelde de persoon naast mij over mijn gevoel. Ze reageerde meelevend, begripvol, en ook verbaasd. Dat haalde mijn onzekerheid niet weg, maar ik voelde mij wel even minder alleen. Ondertussen ging ik verder met een poging tot creativiteit. Creativiteit geblokkeerd door twijfel en onzekerheid. Een half uurtje later was de opdracht afgelopen en kregen we de kans om iets te vertellen over hetgeen waar we mee bezig waren geweest. Diverse mensen uit de groep betraden het podium en vertelden vol trots en passie over hun droom en visie. Ze spraken overtuigend, met plezier en met overgave. En er gebeurde iets wonderlijks in mij. In plaats van dat ik me nog kleiner voelde worden, voelde ik mezelf groeien. Ik begon weer te geloven in mezelf, in mijn droom, in mijn visie. Hun trots werkte aanstekelijk en maakte dat ik ook durfde te geloven in wat ik kan en mag doen. Er is een mooie uitspraak van Marianne Williamson hierover (eigen vertaling): ‘Ik vraag me-zelf af, wie ben ik dat ik mezelf briljant, prachtig, getalenteerd en geweldig vind? Maar waar-om eigenlijk niet? Ik ben een kind van God. Mezelf kleiner voordoen dan dat ik ben, dient de wereld niet. Ik hoef mezelf niet kleiner te maken dan dat ik ben, zodat de mensen om mij heen zich niet onzeker gaan voelen. Ik ben geboren om de luister uit te dragen van God Die in mij woont. En niet alleen in mij, maar in ons allen. Als ik mijn licht laat schijnen, dan geef ik anderen onbewust de toestemming om dat ook te doen. Als ik bevrijd ben van mijn angst, dan bevrijdt mijn aanwezigheid automatisch ook anderen.’ Wat een opdracht is het, om te gaan staan en mijn licht te laten schijnen! In de hoop dat mijn licht jou toestemming geeft om ook op te staan en vol liefde te doen waarvoor jij bedoeld bent. Ja, jij, prachtige, briljante, getalenteerde en geweldige vrouw!


Hoeveel is normaal?

Deze maand mag ik beginnen met een coachopleiding. Wat heb ik er zin in! En wat zag ik op tegen de intakedag. Tijdens die dag werden we als aspirantcoaches allemaal beoordeeld. Op een uiterst vriendelijk en betrokken manier, met humor en met bewogenheid, in het zonnetje. En toch… het was een beoordeling. Ik werd er zenuwachtig van. Later op de avond kreeg ik te horen dat er een goede match was en ook dat ik een aantal dingen goed had aangepakt, tijdens de oefenopdrachten op de intakedag. Mijn eerste gedachte was: mooi, dan zijn alle therapie, coaching en pastorale gesprekken die ik heb ondergaan niet voor niks geweest! Dat zijn er namelijk best veel geweest de afgelopen jaren. Ik ben regelmatig vastgelopen in huwelijk, werk en opvoeding. Trok daarvoor aan de bel en kreeg vervolgens hulp op diverse manieren. Naast alle gesprekken heb ik ook cursussen en training gevolgd om mezelf beter te leren kennen en om beter te leren omgaan met mezelf en mijn omstandigheden. En nog steeds blijft er genoeg over om mee aan de slag te gaan, gevoeligheden waar ik over struikel, vragen waar ik nog geen antwoord op heb, gedrag van mezelf waar ik niet blij van word. Tijdens deze opleiding verwacht ik weer het nodige te leren over mezelf en hoe ik in het leven sta. Daarom kon ik moeilijk antwoord geven op de vraag die iemand aan mij stelde: ‘Hoeveel coachingsgesprekken is normaal? Ik ben toch niet gek?’ Nee, je bent niet gek als je een coach in armen neemt, of in therapie gaat. Dat doen, getuigt van moed. Moed om toe te geven dat iets niet lukt en dat je het niet zelf kunt. Dat heeft niets te maken met gek! Eerder met lef, met durven leven, met kiezen voor jezelf en verantwoording nemen. Voor dat proces is er geen ‘normaal’. Dat is niet uit te drukken in een aantal gesprekken, of stappen die doorlopen worden. Dat is persoonlijk, passend bij jou, met vallen en opstaan. Dat is pijnlijk, vermoeiend en soms maakt het je moedeloos. Maar het is ook bevrijdend, lucht op en geeft ruimte. Daarvoor mag je alle tijd nemen die je nodig hebt, al duurt het de rest van je leven. Je bent niet gek, ga in gesprek!


Geef elkaar een hand

Als rasechte introvert houd ik van een goed gesprek. Die komen vaak niet vanzelf op gang, dus maak ik regelmatig gebruik van vragenkaartjes. Inmiddels heb ik een hele verzameling. Gesprokkeld uit tijdschriften, gekocht in een boekhandel, cadeau gekregen… Vragen die variëren van wat is je lievelingskleur tot wat je mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Of geloofsvragen, zoals hoe je je gebedsleven zou beschrijven. Wat je godsbeeld is, of met welke tekst in de Bijbel je moeite hebt. De gesprekken die op gang komen, zijn soms serieus en soms ook heerlijk lachwekkend. In ieder geval leer ik mensen beter kennen! Mijn kinderen zijn iets minder fan en slaken een zucht als ik weer eens een kaartje tevoorschijn haal. Maar manlief en ik proberen er een gewoonte van te maken. Vooral in de auto, op weg ergens naartoe, komt er nogal eens een vragenkaartje tevoorschijn. Zo praten we eens over andere dingen en leren elkaar na vijfentwintig jaar toch steeds weer een beetje beter kennen. Mocht je nou geen kaartjes hebben en toch een gesprek met man, kinderen of vrienden willen beginnen onderweg naar je vakantiebestemming, dan heb ik een handige tip voor je: geef elkaar een hand. Elke vinger aan je hand staat voor een vraag (of twee) die je elkaar kunt stellen. Duim: Waar ben je trots op? Wat gaat er goed? Wijsvinger: Welke kant wil je op? Wat wil je nog doen de komende tijd? Middelvinger: Waar baal je van? Ringvinger: Waar ben je trouw aan? Wat vind je belangrijk? Pink: Waar ben je klein in? Waarin kun je groeien en wie kan je daarbij helpen? Veel plezier! Beeld: © Vraag maar raak – Gary Chapman Ook heel handig hiervoor is het handzame vragenboekje Vraag maar raak met maar liefst 101 leuke gespreksvragen voor stellen. Voor momenten dat je eens een ander gespreksonderwerp zoekt: 's avonds op de bank, tijdens een maaltijd of etentje, of in de auto.  


Op weg naar mijn dromen

Vorig jaar rond deze tijd stuurde ik met zweet in mijn handen een sollicitatiebrief naar Sestra. Ik had geen idee of er werk was, maar ik wist wel dat het een organisatie met doelstelling was waarbij ik me thuis voelde. Een plek waar ik misschien iets verder kon met mijn verlangen naar groei en verandering. Een paar weken later was ik een illusie armer en een kans rijker. Geen baan, maar wel de mogelijkheid om te bloggen. Met het hart in de keel stuurde ik mijn eerste blog, een foto en iets over mezelf op en begon daarmee aan een nieuw groeispurtje. In mijn bio op de website van Sestra stond: Privé koestert ze de wens om een carrièreswitch te maken en zich meer te richten op creativiteit, opbouw en bemoediging. Wat vind ik het bijzonder om een jaar later te kunnen zien dat er ook echt stappen zijn gemaakt! Begin dit jaar heb ik een opleiding tot kleurconsulent gevolgd. Mijn fantastisch creatieve broer heeft een logo en een website voor me gemaakt. Ik ben ook op andere plekken gaan bloggen en hoop dat ik binnenkort kan gaan beginnen met weer een andere opleiding. Wat zit er een kracht in woorden, in hardop wensen, in kleine stappen nemen! In mijn ongeduld zou ik kunnen denken dat het allemaal niets voorstelt, maar als ik achteromkijk, zie ik een begin bij het lef hebben om die brief te sturen. Een klein stapje om een wens waarheid te gaan maken. Het achteromkijken bemoedigt mij om in beweging te blijven. Om enge dingen te doen, zoals mezelf aan te bieden en me daardoor kwetsbaar opstellen. Om stappen te blijven zetten op weg naar dromen. Om negatieve gedachten en zelfveroordeling onder ogen te zien en te ontkrachten. Het wordt tijd om mijn bio te veranderen. Ik koester niet alleen een wens – ik mag met een stille glimlach en een beetje trots constateren dat de carrièreswitch er misschien nog niet volledig is, maar dat er wel degelijk iets op gang gebracht is sinds vorig jaar. Het is pril, maar het is er wel! Ik put er moed uit om weer nieuwe spannende stappen te zetten en verder te groeien richting dromen die waarheid worden.


(H)erkenning

Toen ik vijfentwintig jaar geleden moeder werd, belandde ik in een depressie. In plaats van een roze wolk, was er een diep, donker gat. Ik voelde me moederziel alleen en zo schuldig als moeder dat ik het er met niemand over had. Ik kon mijn verhaal niet kwijt en mijn ervaring niet delen. Ik kende geen lotgenoten was jong moeder in een voor mij onbekend land, en ik was vastbesloten om zelfstandig te zijn en het zelf te kunnen. Met gemengde gevoelens kijk ik nu naar sites als loedermoeder.nl waar moeders vrijuit hun strubbelingen delen, vaak met een flinke portie humor. Wat had ik het heerlijk gevonden om die herkenning te vinden, me te realiseren dat ik niet de enige was die niet voldeed aan wat voor imago dan ook van de ‘perfecte moeder’. Te beseffen dat een liefdevolle moeder zijn soms niet vanzelfsprekend is. Achteraf is het troostend om erkenning te krijgen voor de moeilijke situaties van toen. Maar het doet ook pijn, want ik had mezelf die (h)erkenning zo lang geleden zo graag gegund. Toen heb ik veel en vaak stil geworsteld, in plaats van troost te zoeken bij anderen. Nu lees ik op het internet verhalen van vrouwen over hun volwassen kinderen, over de menopauze, over kronkels in vrouwenhoofden die zo lijken op de kronkels in de mijne. Dan slaak ik een zucht van opluchting en wegen mijn eigen twijfels, angsten en zorgen even minder zwaar. En vaak grinnik ik, omdat iemand het zo treffend onder woorden weet te brengen dat ik wel moet lachen. Met het lachen komt lucht en ruimte, en kan ik weer opgetogen verder met mijn best doen om een liefdevolle moeder en leuke vrouw zijn. Openheid is een kostbaar goed. Openheid op het internet, waardoor je merkt dat je niet de enige bent die ergens mee zit. Openheid onderling, met de mogelijkheid dat iemand je met een warme blik aankijkt en zonder oordeel aanhoort, zodat je weet dat je er mag zijn met al je rarigheden. Laten we lotgenotencontact koesteren, ervoor gaan dat we elkaar door de (h)erkenning bemoedigen en ondersteunen, en laten we vooral ook vaak en veel om elkaar lachen. Dat geeft de moed om onzekerheid los te laten en gewoon te genieten van wie we zijn!