Boekentips

Op zoek naar leesvoer? Dan zit je hier goed! Lees meer over onze nieuwe uitgaven of boekentips van andere auteurs.

Herinneringen delen

Loslaten en afscheid nemen… Je krijgt er, zeker bij het ouder worden, bijna dagelijks mee te maken. En het wordt nooit makkelijker, alle ervaring ten spijt. Is dat proces eigenlijk eenvoudiger als je God kent, als Hij betrokken is bij je hele leven, inclusief deze moeilijke momenten? In zekere zin ‘ja’. Het is een enorme troost te weten dat God je draagt en troost op zulke momenten van verlies en pijn. Dat Hij begrijpt wat je voelt en je verdriet niet bagatelliseert. Bovendien kan het geloof dat je geliefde veilig is aangekomen in het Vaderhuis waar jullie elkaar ooit zullen weerzien je hoop geven en wel iets van het leed verzachten. Toch is het ook reëel om verdriet te voelen en toe te laten. Om toe te geven dat er gemis is om degene die je moest loslaten. Dat hij of zij een leegte achterlaat die niet zomaar gevuld kan worden, maar die je herinnert aan wat je had en wat je nu voorgoed moet missen. Wees gewoon eerlijk. Geef toe dat je verdriet hebt. Gun een ander zijn verdriet. Probeer niet op alle vragen een antwoord te vinden of een verklaring. In een periode van rouw kan zwijgen soms veel meer zeggen dan duizend woorden, hoe goedbedoeld ook. Waardevoller dan die woorden is de nabijheid van de ander. Een arm om je heen. Gedeelde tranen. Deel samen herinneringen over degene die je ontviel. Dank God voor dat leven dat jou en vele anderen heeft verrijkt. Tekst: © Pluspunt (Tineke Tuinder) Voor een 50-, 55- of 60-plusser verandert er veel: het uiterlijk verandert, de plaats in de maatschappij, de rol in de kerk, je wordt misschien oma... In Pluspunt worden in korte overdenkingen een aantal thema's aangestipt en vragen aangereikt. In de schrijfruimte kunnen eigen gedachten en inzichten worden opgeschreven. Zo wordt Pluspunt tot een persoonlijk dagboek. Met citaten, Bijbelteksten en gedichten!


Gods liefdevolle Vaderhart

Vriendschap is waardevol. Het is fijn als je van tijd tot tijd in het hart van je vriend of vriendin mag kijken. Het is waardevol als jullie elkaar jullie diepste gevoelens en verlangens vertellen. Het schept verbondenheid met elkaar; zo heb je elkaar lief en merk je dat je vriendschap groeit. In vriendschap ben je op zoek naar het hart van de ander, en dat maakt vriendschap tot iets groots. Vriendschap reikt verder dan een verstandelijk weten dat je elkaars vrienden bent. Soms kun je het idee hebben dat het geloof gebaseerd is op je verstand. Je weet dat God je Vader is, maar toch heb je geen vertrouwelijke relatie met hem. Je doet je christelijke plichten en je best om je leven in Zijn hand te leggen, maar het lijkt erop of je niet de verbinding vindt met God. Vervolgens overvalt teleurstelling je, omdat je niets merkt van een God Die van je houdt, en je hoort Hem niet tot je hart spreken. Je moet het hebben van je verstand, maar je weet niet hoelang je dat volhoudt. Herken je bovenstaande gevoelens? Lees dan deze Bijbeltekst eens: Moge Hij vanuit Zijn rijke luister uw innerlijke wezen kracht en sterkte schenken door Zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. (Efeziërs 3:16-17, NBV) In Gods Woord staat dat Hij in ons woont. God wil jou elke dag eraan herinneren dat Hij met Zijn Geest plaats heeft genomen in je hart. Het is geen kwestie van een gevoel, maar van een zekerheid: je mag het zeker weten. Het is goed om die woorden hardop tegen jezelf te zeggen: ‘God heeft plaatsgenomen in mijn hart.’ Je mag staan op die belofte en die woorden mag je bewaren in je hart. Gun jij de Heilige Geest echter ook die plek in je hart? Voelt Hij Zich op Zijn gemak bij jou? Stem je ook de dingen van jouw leven met Hem af, of negeer je Hem verder een beetje? Het kan je helpen om iedere morgen bij het wakker worden Gods Geest welkom te heten in je hart. Geef Hem een comfortabel verblijf en dank Hem, omdat Hij vandaag jouw hart niet overslaat. God heeft plaatsgenomen in je hart, aan jou de keuze of je rekening met Hem houdt. Soms voel je Gods aanwezigheid niet zo sterk in je leven. Raak daar niet van in de war. In de Bijbel lees je regelmatig dat men God niet altijd ervoer. Je leest er ook dat Hij Zich soms om een reden een tijd lang verbergt. Laat je niet ontmoedigen door dat gevoel, want God woont in je hart. Blijf zoeken naar Zijn liefdevolle Vaderhart; een kind van God mag zeker weten dat God Zijn intrek heeft genomen in het hart van Zijn geliefde. Tekst: © Leven met aandacht (Sarianne van Dalen) Leven met aandacht is een praktisch Bijbels dagboek voor vrouwen. Aan de hand van Filippenzen 4:8 laat het je nadenken over waar je aandacht naar uit gaat. Je wordt iedere dag bewust even stilgezet. De korte Bijbelstudies bieden handvatten om de dag mee in te gaan. Iedere week eindigt met een DIY waarmee je de Bijbelse thema’s handen en voeten kunt geven.


Onderweg naar Pasen

Binnenkort start de veertigdagentijd, een tijd van rust en bezinning. Maar hoe en waar vind je rust in een wereld waarin men holt en rent en vliegt, en alles continu doorgaat? Hoe geef je invulling aan je bezinningsmomenten en sta je bewust stil bij het leven en sterven van Jezus? Misschien zijn dat wel de vragen die ieder jaar bij jou leven en ben je op zoek naar iets wat jou daarbij helpt. Omdat je niet de enige vrouw bent met die daarmee zit, schreef Corien Oranje samen met Mariska Vos Onderweg naar Pasen, een creatief dagboek dat je de lijdenstijd op een bijzondere manier laat ervaren. Dit dagboek laat je namelijk niet alleen met je hoofd stilstaan bij Jezus’ lijden en sterven, maar ook met je andere zintuigen. In de overdenkingen word je meegenomen naar de jaren waarin Jezus op aarde rondliep en loop je als het ware met hem mee; je maakt kennis met de mensen om hem heen, maakt de wonderen mee die hij deed en denkt na over wat Hij allemaal gedaan heeft. Die stukjes worden concreet gemaakt met een zie-, ruik-, beleef-, voel-, of luistermoment, zoals een stiftgedicht, inleefverhaal, luisterliederen, DIY’s, en voor het weekend is er een recept voor een Bijbels gerecht, denk aan: woestijnsoep, paasbrood, challe, Joodse boterkoek. Een voorproefje… Het is te gek voor woorden. In plaats dat Jezus plannen maakt voor Zijn troonsbestijging, voor de manier waarop Hij Herodes en de Romeinen gaat verjagen, heeft Hij het over lijden en sterven. Een onbegrijpelijk verhaal is het, over dat het allemaal al gezegd is door de profeten, en over dat het zo moet gebeuren. Petrus vertelt Jezus precies wat hij ervan vindt. ‘U bent toch Gods Zoon? Maakt U Zich niet bezorgd, God zal nooit toestaan dat U iets overkomt.’ De reactie van Jezus is zo fel dat je er tweeduizend jaar later nog van schrikt. Jezus keert Petrus de rug toe en Hij roept de satan op om te verdwijnen. Petrus bedoelt het zo goed. Maar hij maakt het alleen maar moeilijker voor Jezus. Jezus weet dat het móét gebeuren. Dat Hij deze weg moet gaan. De satan heeft Hem al eerder een aantrekkelijk tegenvoorstel gedaan: één buiging, en heel de wereld is voor Jou, zonder dat Je hoeft te lijden. En nu doet hij het weer. Via een van Jezus’ beste vrienden. Een aanval uit onverwachte hoek. Maar Jezus herkent meteen wie er achter de woorden van Petrus zit. Hij moet op een pijnlijke manier afstand nemen van een van zijn beste vrienden. Hij mag zijn opdracht niet uit het oog verliezen. Maar Hij schrijft Petrus niet af. Hij nodigt hem uit om Hem te volgen. Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. (Matteüs 16:24, NBV) Maak en proef ook de heerlijke Joodse boterkoek! De veertigdagentijd is een tijd van rust en bezinning. Onderweg naar Pasen helpt je om hier bewust bij stil te staan: niet alleen met je hoofd, maar ook met andere zintuigen. De overdenkingen worden concreet gemaakt met een zie- ruik- beleef- voel- of luistermoment. Voor het weekend is een bijbels gerecht om zelf te maken. Zo leef je bewust toe naar Pasen. (Hij is al voor slechts €8,50 verkrijgbaar!)


Stad van goud

Soms, als ik aan het wandelen ben, doe ik net alsof ik ergens anders ben. Alsof ik niet tussen dode bladeren en afgebroken takken in het bos struin, bermen vol zwerfvuil passeer of door straten met vervallen gebouwen slenter. Nee, dan bevind ik me in een stad ver hiervandaan, waar niets is zoals in de plaatsen hier, op aarde. Gebroken ruiten kom je er niet tegen. Platgetrapte planten vind je er niet. Afgedankt vuil zie je er niet. Rosse buurten bestaan er niet. Alles is er volmaakt. In het hemelse Jeruzalem. Uren kan ik er rondwandelen, zonder me ook maar een moment te vervelen. Niet alleen omdat de stad zo uitzonderlijk groot is – ruim vijf miljoen vierkante kilometer – maar vooral omdat het er zo onvoorstelbaar mooi is. De muren zijn van jaspis, de poorten van parels, de fundamenten van edelsteen en de straten… die zijn van goud! Geen nepgoud, ze zijn van het zuiverste goud, en steeds als ik er ben, durf ik er haast niet overheen te lopen, maar het is daar de normaalste zaak van de wereld, eh… hemel, dus doe ik het toch; heel voorzichtig, dat wel, op mijn tenen. Andere keren zoek ik een plekje op de oever van de rivier die dwars door de stad kronkelt en staar ik uit over het kristalheldere water dat schittert en glinstert. Op aarde zou ik zoiets saai vinden en te druk zijn om mezelf er de tijd voor te gunnen, maar daar… Wat het precies is, weet ik niet, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. En de tijd, tja… Om de een of andere reden maak ik me er daar nooit druk om. Of misschien is het omdat er een eeuwigheid aan tijd is en het niet aankomt op een uurtje meer of minder. Maar waar ik het liefst verblijf, is bij de troon van God; een heel bijzonder plekje. Omdat die zich niet bevindt in een groot paleis, met dreigende wachters voor de deuren, die iedereen de toegang versperren, maar gewoon tussen de mensen, altijd toegankelijk. Meestal ga ik er een stukje bij vandaan op de grond zitten om niets anders te doen dan te luisteren naar – of heel zacht mee te doen met – die prachtige hemelse stemmen die zingen: ‘Heilig is Hij! Heilig is God, de Heer. Heilig is de machtige God, Die er is, Die er was, en Die zal komen. Heer, U verdient alle eer!’ En dat zitten aan de voet van Gods troon, dat is het allerbeste wat deze stad te bieden heeft, want dicht bij Hem kunnen zijn en me in Zijn gezelschap koesteren, daar kan niets tegenop; geen gouden straten, geen muren van edelsteen, geen paarlen poorten, geen levensbomen met zoete, sappige vruchten en geen kristalheldere rivier. Niets. Helaas is dat rondwandelen door het hemelse Jeruzalem op dit moment nog slechts iets voor mijn dagdromen. Maar dicht bij God zijn en in Zijn gezelschap verkeren, kan nu gelukkig al wel en over een week ga ik dat veertig dagen lang heel bewust doen. Samen met Jezus ga ik op pad; niet door de hemel, maar door het Israël van zo’n dertig jaar na Christus, waar ik Zijn laatste dagen op aarde zal meemaken. Volgens mij gaat deze reis onvergetelijk worden en daarom heb ik me vast voorgenomen om elk ogenblik intens te beleven. Om te leren van Jezus’ woorden, van wat Hij doet, van wat Hij zegt, van wat Hij me laat zien. Om alles wat ik zie en hoor en voel heel aandachtig te ervaren, en al die ervaringen vast te leggen in een dagboek – 40 dagen onderweg met Jezus – in de hoop dat ik door het schrijven meer ga ontdekken over Jezus, Zijn wereld en daden. En ik heb zo’n idee – gewoon, een voorgevoel – dat we onderweg veel zullen zingen. Misschien wel dat ene lied… Jeruzalem, Jeruzalem, mooie stad van goud; het hemelse Jeruzalem, stad door God gebouwd… Tekst lied: © Jeruzalem, mooie stad (Elly & Rikkert) Ook zin gekregen om op reis te gaan? Ga dan mee. Je hebt niet veel nodig; alleen zin, geloof en het dagboek 40 dagen onderweg met Jezus, waarin je al je gedachten, gevoelens en belevenissen in kwijt kunt. Dit schrijfdagboek is namelijk speciaal voor de tijd voor Pasen. Veertig dagen leef je intens mee met Jezus; je leest over Zijn laatste dagen op aarde en schrijft over wat Zijn woorden voor jou betekenen. Zo mag je (her)ontdekken wat Jezus’ leven, sterven en opstanding voor jou betekenen.


Opvoeden is veel gedoe

Van filosoof René Gude (1957-2015) is de uitdrukking dat het leven een gedoetje is. Er valt veel voor die gedachte te zeggen. Ook als het om opvoeding gaat. Want hoe je er ook over denkt, iedere ouder zal beamen dat opvoeden vooral ook een hoop gedoe is. Het gedoe is wel zo veelomvattend en allesdoordringend dat je als opvoeder maar zelden het gevoel van controle hebt. Over opvoeding kun je dus rustig spreken als volkomen overgave. Overgave aan een werkelijkheid die een loopje met jou als opvoeder neemt. En overgave aan kinderen die meer grip op jou hebben dan jij op hen. Het is heilzaam om een ogenblik stil te staan bij deze gedachte. Zet daarom al het gedoe wat er toch al is maar eens rustig op papier. Ik zou zeggen: gooi het er even uit. Alles wat doorgaans in je naar boven borrelt tijdens het spitsuur net voor schooltijd. Je bent een goede opvoeder, dus je slikt dat elke ochtend terstond in. Als je niet gelijk inspiratie krijgt, denk dan maar eens aan het toverwoord ‘geduld’. Je beaamt waarschijnlijk onmiddellijk elk opvoedadvies dat zich uitspreekt vóór geduld. Want je bent een toegewijde opvoeder. Maar in de praktijk is je geduld bewaren niet altijd winst. Schrijf eens op wat moet je niet allemaal incasseren dat je geduld op de proef stelt bij het opvoeden. Dat is wat ik bedoel met gedoe. Schrijf het maar eens op. Kijk er vervolgens heel goed naar en zeg een aantal keer achter elkaar hardop: opvoeden is gekkenwerk. Gedaan? Lucht op, of niet? En dan ben je nu klaar voor het vervolg: de overige tien uitgangspunten voor opvoeding. Opvoeding is gericht op vrijheid en recht; opvoeding is erop gericht dat kinderen vrije mensen worden die bijdragen aan een rechtvaardige wereld. Een mens is geen individu zonder de ander. Door opvoeding wordt een kind zichzelf door het leven van anderen deel van zijn eigen leven te laten zijn. Opvoeden is niet ‘roepen langs de zijlijn’. Een opvoeder geeft zelf midden op het speelveld gestalte aan wat waar, waardevol en de zin van het leven is. Opvoeding is een speeltuin. Kinderen en opvoeders spelen samen in een werkelijkheid die groter is dan zij zelf zijn. Opvoeding is niet oeverloos. Het leven laten stromen kan niet zonder de bedding van de bestaande gemeenschap (je roots) aan de ene kant en de bedding van uitzicht op avonturen (je verlangens) aan de andere kant. Liefde vóór alles. Een veilig nest is geen eindpunt van opvoeding; met liefde de wereld in treden is het volgende station. Opvoeding maakt wat los. Kinderen worden niet groot door kennis over de status quo, maar door de mogelijkheid iets goeds te maken in het leven. Opvoeden kost je je leven. Een mens is niet geholpen met een opvoeder die dicht bij zichzelf blijft maar met een opvoeder die zichzelf geeft aan het leven van een kind. Opvoeding wil een goede levenswandel leren: vreedzaam zijn, welwillend zijn, en voor rede vatbaar zijn. Het nut van kennis en bekwaamheid staat of valt met deze wandel. Opvoeding is een hoop genade. Een kwestie van steeds weer opnieuw beginnen. Succes met opvoeden! Tekst: © Opvoeden is gekkenwerk (Jos de Kock) Wil je meer weten over bovenstaande uitgangspunten? Je vindt ze in het boek Opvoeden is gekkenwerk (Jos de Kock), dat niet het zoveelste boek met opvoedadviezen en praktische tips en trucs is. Dit boek gaat over de laag daaronder: de drijfveren van opvoeders. Wat zijn je uitgangspunten bij het opvoeden? Is opvoeden vooral een hoop gedoe? Of draait opvoeden om waarheid, waarde en de zin van het leven? De elf korte hoofdstukken gaan ieder in op een stelling (de bovenstaande) die aanzet tot nadenken. Elk onderwerp biedt inspirerende vragen om er nog wat verder op in te gaan. Aanrader voor alle opvoeders (in spe)!