Boekentips

Op zoek naar leesvoer? Dan zit je hier goed! Lees meer over onze nieuwe uitgaven of boekentips van andere auteurs.

Mijn droomprins

Als single vrouw droom je uiteraard maar van één ding: een prins op het witte paard. Althans, ik wel. Tot zo’n jaar geleden had die van mij een bos vuurrood haar, blauwe ogen om in te verdrinken, een heel schattig baardje, geld genoeg om in te zwemmen en, zoals het een prins op het – in zijn geval bruine – paard betaamt, geen vriendin. Maar toen brak 8 november 2016 aan. De dag dat mijn wereld instortte: mijn droomprins had een droomprinses gevonden. And it wasn’t me. Onder ons gezegd: ik heb tranen met tuiten gehuild en dat niet alleen, mijn neus had het ook zwaar te verduren. Om nog maar te zwijgen over alle dozen tissues die ik die weken heb geconsumeerd. Maar hoeveel tranen ik ook vergoot, het hielp niets. Sterker nog, het werkte klaarblijkelijk aanstekelijk, want mijn droomprins kreeg het ook zwaar te pakken. Alleen was hij besmet met een ander virus; waar ik wegkwijnde van liefdesverdriet, werd hij met de dag verliefder. Dat was de druppel. Zonder hem veel geluk te wensen, zette ik mijn prins uit mijn hoofd en besloot op jacht te gaan naar een nieuwe. Zonder rood haar en zo. Met dat soort onbetrouwbare mannen had ik het helemaal gehad. Dit keer zou mijn droomprins… bruinharig zijn. Of blonde krullen hebben. Of misschien zou ik voor de verandering eens gaan voor kaal. Zo’n glimmende biljartbal is best aantrekkelijk, toch? Maar juist toen ik er na maandenlang prakkiseren eindelijk zo’n beetje uit was hoe mijn volgende droomprins eruit moest zien, diende er zich een ander aan. En hij voldeed aan geen één van al mijn criteria. Rijk was-ie volstrekt niet en hij deed niet aan toekomstdenken. ‘Maak je geen zorgen over morgen,’ zei hij. ‘Bewaar die zorgen maar voor morgen.’ Ook een wit paard was nergens te bekennen; in plaats daarvan verplaatste hij zich liever te voet, vertrouwde hij me toe. Of – houd je vast – op een ezel! Van chocolate chip cookies, cheesecake en milkshakes had hij nog nooit gehoord. Nee, hij hield meer van sprinkhanen, een visje of olijven. Verder had hij niets met dure kleren of chique schoenen. (Voor als je denkt: wat maakt dat nu uit? Ik ben dól op mannen met mooie molières.) Weet je waar zijn garderobe uit bestond? Sandalen, een paar linnen onderkleden, een leren gordel en alsof dat alles nog niet erg genoeg is, was zijn favoriete kledingstuk – ik maak geen grapje – een mantel van kameelhaar. Kortom: verre van ideaal. Maar toch… viel ik als een blok voor hem. Stapelverliefd was ik, en nog steeds. Snappen doe ik het niet helemaal, maar hij is gewoon zó ontzettend ridderlijk. Sinds we elkaar echt hebben leren kennen, is hij nog geen moment van mijn zijde geweken en hij beschermt me als een schild. Daarbij is hij zo sterk als een rots en hij zorgt voor me, zoals een herder voor zijn schapen. En wat hij allemaal zegt… Zo lief! Zoals: ‘Ik heb je altijd liefgehad, mijn liefde zal je altijd vergezellen.’ ‘Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol.’ ‘Niets zal je kunnen scheiden van mijn liefde.’ Onweerstaanbaar natuurlijk, zo'n liefde, en al is hij dan totaal anders dan het beeld dat ik had van mijn toekomstige bruidegom, ik wil toch niets liever dan zijn bruid zijn. Vanaf nu droom ik dan ook nog maar van één prins – dé koningszoon. Jezus. Droom je mee? N.a.v. Droom!, een creatief dagboek voor de adventstijd, waarin je wordt uitgedaagd om (weer) te gaan dromen en gaat ontdekken hoe jouw dromen gaan rijmen met die van God. Elke dag sta je even stil bij jouw en Gods dromen, aan de hand van een korte overdenking en dit krijgt extra betekenis of letterlijk vorm met biblejournaling- of handletteringopdrachten. Zo leef je bewust toe naar de komst van Jezus. Droom je mee?


Het geheim van hygge

We hebben het druk, ons hoofd draait overuren: vergeet die lunchafspraak met de familie niet, beantwoord de drie e-mails van klanten, maak een afspraak bij de tandarts… We gaan maar door en soms nét iets te lang. Steeds meer mensen zijn zich bewust van dit gevaar en gaan op zoek naar een oplossing; een oplossing die gelukkig maakt. Een steeds bekendere manier is hygge, de Deense sleutel tot geluk. De mindstyle hygge – je zegt: ‘huuke’ – vormt de Deense variant op het Nederlandse begrip ‘gezelligheid’. Waar wij Nederlanders het woord wél kunnen vertalen, vinden de Denen dat zelf onmogelijk. Voor hen heeft het te maken met sfeer, interieur, cake en samenzijn: met warme chocolademelk op de bank, frisgewassen lakens op je bed, een vogeltje dat voorbijvliegt als je door het bos wandelt… In alles zit hygge. In Kopenhagen zoeken we verder naar het antwoord op de vraag: wat is hygge precies? Een goed begin Hygge is niet moeilijk. We merken het wanneer we de ramen opengooien en de frisse buitenlucht inademen. Hygge betekent het mooie zien in de normaalste dingen die je doet, zoals genieten van de fijne ochtendzon en van de wind door je haren. We zijn dan ook vastberaden om hygge in Kopenhagen te ontdekken. Op aanraden van onze host vertrekken we naar het Designcafeen, zo’n 100 meter verderop. Een jonge, Deense vrouw verwelkomt ons vrolijk. Als we niet veel later smullen van een heerlijk ontbijt, stappen vier vrouwen naar binnen. Ze nemen plaats aan een gereserveerde tafel. Ze kletsen, laten hun baby’s aan elkaar zien en voeden ze aan de borst. Niemand die er gek van opkijkt. Het Designcafeen kent een tolerante, open en knusse sfeer en vormt een goede start van onze dag; echt hygge. Paraplu van diversiteit We vervolgen onze zoektocht en gaan naar een African Hygge Meeting. Een drukke samenkomst van mensen van verschillende culturen. Er klinken drums en gezang op de achtergrond en er wordt gedanst. Om het feest compleet te maken, sieren kraampjes de buitenranden van het terrein. De Deense Hansen staat achter zo’n kraampje en vertelt: ‘Het is relaxed. Hier komt iedereen samen. Niets moet en alles mag, is de mentaliteit.’ Een Afrikaanse man die hem herkent van voorgaande jaren, omhelst hem vriendschappelijk. Hansen: ‘Hygge is een paraplu waar alle wereldse diversiteiten onder vallen. We mogen allemaal onder die paraplu schuilen.’ Lekker eten Hygge kent eigenlijk twee kernpunten. Enerzijds het genieten van de kleine dingen en het creëren van mooie momenten, anderzijds de sociale cohesie in een samenleving, zoals te zien is op de African Hygge Meeting: verschillende culturen, mensen uit allerlei hoeken van de maatschappij, die samenkomen om hygge met elkaar te delen. Lekker eten en drinken is een belangrijk onderdeel van de Deense cultuur, wat natuurlijk ook weer onder hygge valt – het genieten van de kleine dingen. We fietsen door de straten van Nyhavn naar de Christianshavn. Hier aan het water ligt Papirøen, een bekende foodhall. Het industriële pand is volgestouwd met verschillende soorten eetkraampjes. Van nasi en falafel tot een frietje met kibbeling; alles is er te vinden. Met een lekker drankje en wat te eten in onze handen, zoeken we een plekje in de gezellige drukte. Delen Waar mindfulness vaak draait om rust en tot jezelf komen, gaat hygge juist om het delen van momenten met elkaar: sámen de gezelligheid opzoeken en een fijne avond beleven met warme chocolademelk of andere versnaperingen. Ook het delen van avondeten valt hieronder. Dit laatste blijkt als we later die avond een bezoek brengen aan het buurthuis van de wijk waar we verblijven. Een van de buurtbewoners heeft gekookt en mensen uit de hele straat eten mee. We raken aan de praat met Suzette, haar vriend Søren en hun drie kinderen. Echte Denen en échte hygge-kenners. Thee en snaps De familie nodigt ons uit bij hen thuis. Onder het genot van thee en koekjes praten we over kinderseries die we vroeger keken en over de wijze waarop Deense kinderen omgaan met hun leraren. Niet veel later staat de snaps van de buurman op tafel. Met deze Deense sterke drank die in onze kelen brandt, wordt de avond nog gezelliger. Volgens Ida, de vijftienjarige dochter, beleven we nu écht hygge. Een goed gesprek met een lekker drankje, koekjes en een berg gezelligheid; aan tafel met kaarslicht en een hond die graag met je knuffelt. Ida: ‘Hoe hygge wil je het hebben?’ Gedurende onze zoektocht hebben we leuke, mooie, maar vooral bijzondere dingen meegemaakt. De conclusie: hygge is alles waar jij dat ‘gezellige’ gevoel bij krijgt. Je hoeft het niet te doen of te maken, je moet het zien en voelen op het juiste moment. Thee en cake maken dat natuurlijk wel iets leuker! Tekst: © Suzan van Loenen, Isa Schill, Fabiënne van Laar en Deborah de Meijer De nieuwe THUIS heeft als thema 'sterke vrouwen' en het nummer staat dan ook vol inspirerende interviews met sterke vrouwen. Maar je vindt erin ook praktische artikelen en Bijbelstudies over hoe je zelf stevig(er) in je schoenen kunt gaan staan. Als vrouwen mogen we elkaar daarin stimuleren! Verder veel lekker-lees-artikelen, een reisreportage uit Nieuw-Zeeland en lekkere recepten met echte Hollandse wintergroenten. En natuurlijk ook weer veel creatieve en ontspannende tips: laat je ziel boemelen met een leuk creatief project, een fijne wandeling of een mooi boek. Met een extra boekje met overdenkingen van Sarianne van Dalen en creatieve verwerkingen van Kris Bossenbroek.


Over kinderen en zo…

Aan de man, dat is wat sommige mensen mij het liefst zien. Althans, dat vermoeden heb ik. Ze zeggen het niet hardop, maar vinden het wel en de laatste tijd laten ze dat steeds duidelijker blijken. Zo kreeg ik laatst een boek over getrouwd-zijn, maar deze week ging het nog een stapje verder. Uit de brievenbus viste ik een – ik citeer – ‘must have voor aanstaande en jonge ouders’. Nou, dat zegt genoeg lijkt me zo. Misschien moet ik blij zijn dat ze nog zo subtiel te werk gaan en niet aan komen zetten met blind dates en gearrangeerde afspraakjes. Maar een boek over kinderen, terwijl er, afgezien van mijn vader, buurmannen en de postbode, geen man in mijn leven te bekennen is? Laat staan iets van romantische aard? Tja, sommigen lopen kennelijk graag een beetje op de zaken vooruit. Maar goed, je kunt nooit vroeg genoeg beginnen met inlezen en een goede voorbereiding is het halve werk, zeggen ze, dus besloot ik me maar gelijk in de stof te verdiepen. Wie weet zou die wel uitwerken dat ik na het lezen spontaan zin had in een man en kinderen. Al wist ik niet of ik nu zo blij werd van die gedachte. Gewapend met een doos tissues – je weet tenslotte maar nooit wat zulke informatie met je doet – een grote mok thee en iets bruins om de inwendige mens te versterken, nestelde ik me op de bank en sloeg het boek open. Je moet weten dat kinderen je agenda radicaal omgooien, stond er op de eerste de beste regel na de inleiding (die sloeg ik voor het gemak even over, want met zulke materie kun je beter meteen in het diepe springen). Alleen was dit wel erg diep, want mijn agenda is zo’n beetje heilig en ik kan er slecht tegen als iemand mijn hele planning in de war schopt. Nog een paar regels verder besloot ik dit hoofdstuk maar even voor later te bewaren en door te stomen naar het volgende, voordat mijn enthousiasme onder het nulpunt kelderde, terwijl ik nog zowat heel het boek moest consumeren. Maar bij het zien van de titel van het volgende hoofdstuk, slikte ik zo mogelijk nog moeizamer. Je moet weten dat kinderen veel geld kosten. Geld. Véél Geld. Dat ik niet had. Want die rijke man met wie ik altijd beweerd heb te zullen trouwen, houdt zich om de een of andere reden nog steeds schuil. Ook heb ik nog altijd niet het geluk gehad om een jackpot te winnen of een topsalaris in de wacht te slepen. Kortom: geen bergen geld hier. Toch een beetje nieuwsgierig ging ik verder, maar hoe meer ik las, hoe harder ik de kans op een mini-mij zag slinken. Wat stond er namelijk? Per jaar kost een kind zo’n €12.500,00. (De geschatte kosten om een kind van zijn geboorte tot zijn zeventiende levensjaar groot te brengen, laat ik voor de veiligheid maar even buiten beschouwing; je zou er steil van achteroverslaan en ik heb liever geen ongelukken op mijn geweten.) Nog enigszins van mijn à propos, onderwierp ik mezelf aan een zeer onderhoudend betoog over de grenzen die kinderen nodig hebben en leerde ik alles over de sociale versus schoolse vaardigheden. Toen ik ook te weten was gekomen dat ‘de zindelijkheidstraining niet iets is om lacherig over te doen’ en geen kind hetzelfde is, bladerde ik door naar het laatste – en volgens mij meest nuttige – hoofdstuk: Je moet weten dat kinderen je veel vreugde kunnen schenken. En toen was het daar: een piepklein sprankje verlangen. De hoop dat er op een dag ook een hummeltje is om mijn leven op zijn kop te zetten. Maar voordat ik op zoek ga naar een man – als eerste stap naar een stelletje mini-mij’s – ga ik eerst dit praktische en leuke opvoedboek van voor tot achter en van buiten naar binnen lezen. En heel hard sparen. N.a.v. 12 dingen die je moet weten als je kinderen krijgt, dat is gevuld met tal van praktische adviezen over allerlei aspecten van de opvoeding. Een must-have voor aanstaande en jonge ouders!


Schrijf naar hartenlust

Notitieboekjes, heb je er daar, als vrouw, ooit genoeg van? Per slot van rekening valt er altijd wel iets te onthouden; of het nu gaat om een mooie Bijbeltekst, een treffende quote, een prachtig lied dat je niet mag vergeten of gewoon iets heel anders. En eigenlijk is het maar goed dat ze best wel snel vol zijn, want dan heb je tenminste een goed excuus om weer een nieuwe te kopen. Zoals Sestra’s nieuwste pareltje: Notebook. Dit stijlvolle notitieboek is door de vele schrijfruimte perfect om naar hartenlust in te schrijven, journallen, handletteren en doodlen. Het boek bevat op iedere pagina een citaat uit de Bijbel of een inspirerende of bemoedigende quote van bijvoorbeeld Beth Moore, Jane Austen, Carianne Ros. Je kunt hem dus ook heel goed gebruiken als hulpmiddel bij Bijbelstudies (van Beth Moore), of gewoon voor je eigen stille tijd. Schrijf er bijvoorbeeld je gebeden in en wissel die af met mooie handletteringquotes. Of gebruik de lege ruimte om je gevoelens en gedachten neer te pennen en maak er een dagboek van. Je kunt er natuurlijk ook verhalen in kwijt, of je aan creatieve schrijfopdrachten – als elfjes, haiku’s, lettergedichten – wagen. Of leg in dit notitieboek in een soort brief je moeiten en zorgen voor aan God. Van je afschrijven is namelijk erg fijn om moeilijke dingen in je leven een plekje te geven. Eigenlijk kun je het zo gek niet bedenken of je kunt deze nieuwe journal ervoor gebruiken. Wat jou ook het meest ligt, maak er een persoonlijk bewaardocument van, zodat je later nog eens terug kunt bladeren en kunt lezen wat je op het moment dat je het schreef, bezighield. Als je er gebeden in heb geschreven, kom je dan misschien wel tot de ontdekking dat ze uitgekomen zijn. Als je er een dagboek van hebt gemaakt, blijkt er wellicht heel veel veranderd. Als je je zorgen en moeiten aan God hebt verteld, zie je nu misschien dat Hij je heeft gehoord en uitkomst heeft geschonken. Tenslotte is God, zoals een van de eerste spreuken uit dit notitieboek zegt, bereid om iedere dag elke last op Zich te nemen, zelfs de kleine dingen waarvan je denkt dat je ze wel op eigen kracht aankunt. Stijlvol notitieboekje om naar hartenlust in te schrijven, journallen, handletteren en doodlen. Het boekje bevat op iedere pagina een citaat uit de Bijbel of een quote van bijvoorbeeld Beth Moore. Geschikt voor gebruik bij de studies van Beth Moore, of gewoon voor je eigen stille tijd.


Sterk zonder kracht

Van single-zijn krijg je spierballen; je moet tenslotte alles alleen doen. Van zware boodschappen naar huis sjouwen (als je in een onnadenkend moment tien kilo aardappels hebt gekocht), en kasten verslepen (als gevolg van een restyleaanval), tot banken optillen (als je bladwijzer er zo nodig onder moet gaan liggen). Als je dan bedenkt dat ik al zo’n zeven jaar op mezelf woon, zou je denken dat ik ondertussen beresterk ben. Dat dacht ík in elk geval. Tot vorige week. Om de een of andere reden bedacht ik toen dat mijn wasmachine en haar bovenbuurman de wasdroger iets naar links moesten, zodat mijn grote vriend de strijkplank precies tussen de kast en de machines kwijt kon. Vijf centimeter zou al genoeg zijn, had ik uitgemeten en nou, dat stelt natuurlijk niets voor; oftewel, een wissewasje. Geconcentreerd zette ik mijn handen tegen de zijkant van de wasmachine en vervolgens duwde ik met alles wat ik in me had. Om daarna bijna meteen op mijn snufferd te gaan. Wasmachines verplaatsen en pantoffels gaan blijkbaar niet zo goed samen. Snel ontdeed ik me van mijn fluffy sloffen en niet nader te omschrijven sokken, en probeerde het opnieuw. Maar tevergeefs. Nog geen millimeter verschoof het ding. Drie energiedrankjes later ging ik het gevecht met het koppige toestel opnieuw aan en dit keer niet met mijn handen, maar met mijn achterste tegen het witte metaal en mijn in antislipsokken gestoken voeten stevig op de grond geplant. Helaas met hetzelfde resultaat. Geen beweging in te krijgen. Nog een tiental pogingen verder was ik helemaal klaar met de wasmachine en mijn geweldige ideeën. Wat ik ook probeerde, het apparaat kwam niet van zijn plek. Niet als ik mijn gewicht in de strijd gooide. Niet als ik er met man en macht tegen duwde. Niet als ik eraan ging hangen. Niet als ik er lief tegen praatte. Niets werkte. Uitgeput sleepte ik mezelf naar de bank en liet me erop neerploffen. Weg waren alle illusies wat betreft mijn ongelooflijke kracht. Misschien zou het toch nog niet zo’n verkeerd idee zijn om wat vaker spinazie te eten. Of om mezelf naar de sportschool te slepen en te onderwerpen aan die verschrikkelijk zware halters, in de hoop dat die me niet zouden pletten. Wat dan ook om een sterke vrouw van me te maken. Maar omdat je over zulke ingrijpende veranderingen beter eerst een jaartje kunt slapen, besloot ik mezelf voor dat ogenblik te troosten met een paar pindakaaskoekjes (per slot van rekening word je van pindakaas groot en sterk, zeggen ze) en Sestra’s nieuwe THUIS. Die over… sterke vrouwen ging! Al snel waren de teleurstelling en alle ontmoedigende gedachten van even daarvoor vergeten, want ik ontdekte dat sterk-zijn helemaal niets van doen heeft met kracht en spierballen. Een sterke vrouw, zo las ik, is een vrouw die zichzelf accepteert zoals ze is, met al haar plussen en minnen. Die niet bang is om haar kwetsbaarheid te tonen. Die elke keer dat ze onderuitgaat weer overeind krabbelt, hoe vaak dat ook is. Die niet opgeeft, ook al zit alles in het leven tegen. Die doorvecht, al lijkt de hele wereld tegen haar te zijn. Een vrouw die hoop verkiest boven bezorgdheid, liefde boven vrees, en geloof boven angst. Die haar kracht niet van zichzelf verwacht, maar van boven. Van God. N.a.v. de nieuwe THUIS die als thema 'sterke vrouwen' heeft en veel inspirerende artikelen daaromheen bevat, waaronder interviews met sterke vrouwen, Bijbelstudies over hoe je zelf stevig(er) in je schoenen kunt gaan staan, een reisreportage uit Nieuw-Zeeland en lekkere recepten met echte Hollandse wintergroenten. Kortom: hebben.