Nine de Vries, Author at Sestra

Nine de Vries

I’ll push you
16 april, 2018

De lat wat lager

Als ik iets niet begrijp, heb ik vaak snel mijn oordeel klaar. Eerlijk gezegd voelt dat ook best aangenaam. Omdat ik even het idee heb dat ik het best goed doe. En dat wil ik zo graag: het goed doen.
16 januari, 2018

Loslaten

Volgend schooljaar sta ik niet meer bij het hek. Niet meer voor haar tenminste. Dan gaat ze naar de grote school. Vindt iedereen het zo moeilijk om los te laten?
20 december, 2017

Dochter van God

Soms gebeuren er dingen in het leven waardoor ik de moed dreig te verliezen. Zoals een tijdje geleden, toen er brand uit was gebroken in het huis van iemand die een bijzondere plek in mijn hart heeft.
5 december, 2017

Niet zo sterk

Wat blijft er over van je geloof als je heel veel kwijtraakt? Dat was de drijvende vraag achter het boek Chana. Het liefste zou ik nu typen dat mijn geloof zo sterk is dat het overeind blijft, maar ik heb zo mijn twijfels…
25 september, 2017

Gewone taal

Al een tijdje lees ik met de kinderen voor het slapen gaan uit de Bijbel in Gewone Taal. Toen we bij het verhaal van David en Batseba waren beland, klonk het: 'Toen hij naar beneden keek, zag hij een heel mooie vrouw. Ze nam net een bad...'
20 juli, 2017

Boos

Mijn eerste emotie is vaak boosheid. Daarna komen de andere gevoelens. Vroeger was ik een driftkop en met de jaren is dat minder geworden. Tenminste, tot de kinderen kwamen. Toen ontwaakte de drift als een oude beer na zijn winterslaap.
16 mei, 2017

Waarom?

Jaren geleden was ik op een conferentie waar alleen blije gelovigen leken te zijn. Je weet wel: swingende heupen, handen in de lucht en constante glimlachjes. In plaats van dat die vreugdevolle stemming ervoor zorgde dat mijn voeten los van de grond kwamen...
21 maart, 2017

Prins op het witte paard

Een tijdje geleden las ik een mooie roman van een Amerikaanse auteur. Het verhaal was prachtig en meeslepend geschreven. Toch bleef het jeuken toen ik het uit had, ergens op zo’n plekje waar je net niet bij kunt.
11 januari, 2017

Dansende dochter

Tien jaar is ze. Nog een meisje en toch zie je soms al de puber die ergens in haar verborgen zit. Als ze met haar ogen rolt of zucht wanneer ze vindt dat je iets doms zegt. Of als ze zich voor me afsluit.