Esther van Lunteren, Author at Sestra - Pagina 2 van 8

Esther van Lunteren

HSV IPhone App
16 juli, 2018

Iets met ruimte

Het kwartje viel ergens ter hoogte van de MacDonalds in Bodegraven. Samen met Peuter- en Tweede Zoon had ik een retourtje Gouda gefietst. De eerste zat achterop, de tweede fietste voor mij.
4 juli, 2018

Tiener de zus

Met mijn voeten al op de trappers, steek ik nog één keer mijn hand op. Of eigenlijk m’n duim. Je kunt het, hè, wil ik er maar mee zeggen. Aan de andere kant van het raam ploft zus (12) neer op de bank.
18 juni, 2018

Schatkist vol verhalen

Ik zit er weer. Aan de witte, houten plank die voor bureau doorgaat. Op de stoel waar ik zelfs nog repetities aardrijkskunde in heb geleerd. Mijn vingers duwen op de toetsen van m’n laptop.
8 juni, 2018

Voor de dochters

Verbijsterd kijk ik naar de krantenpagina voor me. Mijn ogen scannen de letters wel, maar mijn hoofd kan onmogelijk begrijpen wat er nu eigenlijk wordt gezegd. Misschien zegt #JusticeforNoura je al genoeg.
24 mei, 2018

Over theeleuten en zo

Daar zit ik dan. Alleen, met in mijn hand een kop warme thee. Op de zwarte, wiebelige tuintafel voor mij staan de bekers van de overige familieleden. Leeg. Zojuist zaten ze nog ‘gezellig’ aan tafel.
14 mei, 2018

Bibberen in blik

Even kijk ik naar de sleutel die zwaar in mijn hand ligt. Ben je sure? vraag ik voor de zoveelste keer aan mezelf. Achter mij klikken de gordels op hun plaats. Ik check de spiegels. ‘Mam, ga jij rijden?’ vraagt Tweede Zoon.
3 mei, 2018

Korfbalmoeder

Opvoeden is een ding. Ook hier. Een continue zoektocht naar de balans tussen leren en laten leren, aandacht geven en zelf vermaken, hulp bieden en zelf ontdekken. Maar ik een curlingouder?
23 april, 2018

De les van een deur

Wat ik mij deze week dus afvroeg: wat als je ergens in de rimboe woont en geen beschikking hebt over een deur? Zo’n niet te zwaar geval, met soepele scharnieren, waar je bij tijd en wijle lekker hard mee kunt gooien.
9 april, 2018

Geen inspiratie

Met ingehouden adem staar ik naar het stationstorentje in de verte. Mijn ogen zien wel, maar registreren niets. Terwijl mijn blik afdwaalt naar de prunus waarvan de knoppen binnenkort voller zullen worden, werken mijn hersenen op volle toeren.
Mijn Sestra