Als de trein stilstaat

12 april, 2017

Al weken, nee maanden, was ik aan het tobben met klachten in mijn bil, wat zich uitbreidde naar mijn heup en later ook onderrug. Twee fysio’s kneden er heel wat op los, maar het mocht niet baten. En voor mijn gevoel stond eind november mijn levenstrein ineens stil.

Ik ben een vrouw en moeder. Dol op mijn werk als bloemist, heb veel te veel hobby’s en geniet van het leven en onze kinderen. Het is druk en het is veel, maar de laatste weken moest alles op wilskracht; de pijn – vooral in mijn onderrug – belemmerde me te erg. Maar ik ben niet zo goed in luisteren naar mezelf en mijn eigen grenzen, dus ik ging door, want kom op… ik had toch geen grenzen! Altijd energie, weinig slaap nodig, sterk lichaam en een creatief brein… Maar toch werd er aan de noodrem getrokken.

Verbaasd keek ik om me heen. Wie trok er aan die noodrem? Ik kon niet anders dan concluderen dat dat mijn eigen lichaam was. Grenzen had ik dus wel degelijk en kennelijk was ik daar weken eerder al overheen gegaan.

Trillend en huilend zat ik in de kantine op mijn werk te mopperen op mijn lichaam. Ik wilde verder werken, maar wist van ellende niet meer hoe ik overeind moest blijven staan. De lieve collega’s die toen de knoop voor mij doorhakten en me naar huis stuurden, ben ik nog steeds dankbaar!

Wat ik toen niet besefte, was dat ik voorlopig niet meer aan de slag zou komen.

Als bloemist kun je niet om de kersttijd heen: een van de drukste periodes van het jaar. Natuurlijk moest ik van mezelf dan ook weer mijn plekje innemen. Maar toen mijn fysio van dat plan hoorde, schudde ze haar hoofd en probeerde me duidelijk te maken dat mijn lichaam nu echt even rust nodig had. Vervolgens verklaarde de bedrijfsarts me voorlopig ongeschikt voor mijn eigen werk. Dat kwam binnen – en hard ook.

In december heb ik vooral vanuit huis gewerkt en dat voelde zo enorm rot. Iedereen was in een kerststemming en blij en ik… Ik zat thuis met een hoofd dat nog steeds bruiste van de energie, maar een lichaam dat dienst weigerde.

‘Waarom nu?’ mopperde ik. ‘Waarom in deze periode?’ O, wat heb ik gehuild en ben ik boos geweest op God. Ja, je leest het goed, ik was boos op God – en om eerlijk te zijn soms nog steeds. Maar naast die boosheid vind ik vooral troost bij Hem! Hem is lijden niet onbekend! Want in die periode dat ik thuis kwam te zitten en we richting Kerst leefden, werd Hij geboren in de gebrokenheid van onze wereld. Arm en in een stal en Zijn leven zou alles behalve rooskleurig worden.

Dat gaf – en geeft – me moed om vol te houden en te vechten!

 

In de komende blogs hoop ik jullie mee te nemen in het proces wat hierna volgde en waar ik nog steeds middenin zit.

Reacties

nieuwe reacties


Los – vast Elke dag een foto!
Los – vast
Elke dag een foto!